Les Aus is een dierenpark in de buurt van Barcelona. Het is tegelijkertijd de nieuwe naam van het duo The Cheese, ofte Arnau Sala en Mau Boada. Haranna Hanné werd in maart dit jaar uitgebracht op het eigen Ozone Kids label, maar na een aantal opgemerkte concerten in de US (oa. SXSW en het voorprogramma van Ted Leo) werd de plaat daar nu uitgebracht bij Simple Social Graces.
Nu is het al ver gekomen dat ik een Europese band moet ontdekken via de bloody yanks. En dat terwijl een nummer van The Cheese al eens op een Belgisch label verscheen: de comilatie We're for the Unknown, Unbought & Unbossed op Glasvocht. En dan ook nog eens een vertaler Spaans zijn?! Enfin, een vertaler die beter ook naar de optionele lessen Catalaans was geweest, dan had ik u alvast iets meer over de songtitels kunnen vertellen. Laat het u echter niet tegenhouden, want voor de nummers heeft u geen talenkennis nodig. Een paar welgemikte en vervormde keelklanken kan iedereen immers begrijpen.
De plaat begint met een track waarin Les Aus klinkt als een bende op hol geslagen Colombiaanse straatventers. Het is echter een korte inleiding, bedoeld om u op het verkeerde been te zetten. Want wat volgt heeft nog weinig met geflipte folk te maken. Meer met teringherrie. Maar God, wat houden we soms van pokkekabaal!
Caminant través la llum toont het ware gelaat van Les Aus. Strakke, repetitieve dance punk ritmes en noisy gitaar en zang. Denk aan Shellac die Franz Ferdinand coveren, of zoiets. De gitaarbreaks naar het einde toe doen me dan weer denken aan het truukje dat The Arctic Monkeys ook vaak gebruiken.
Titeltrack Haranna Hanné klinkt als Califone op speed en Fent Dreçera is bevreemdend folky. Ornigast is één van mijn favorieten omdat het Guided by Voices-principe erop toegepast wordt: kort en suggestief. El Guardià kan dan weer bogen op een sterk melodietje. Tormenta Onirica gaat richting freejazz en La obaga porta a Soril flirt alweer succesvol met de folk.
Het duurt een tijdje vooraleer ze uit het labyrinth zijn (zo'n kleine tien minuten), maar ondertussen ben je in Sortint del laberint toch lekker verloren gelopen. Niet wetend wat er achter elke hoek schuilt (stilte, vogeltjes, kreten...) baant het duo zich een weg. Wij, de luisteraar, mogen mee en op't einde van deze plaat vraag je je dan ook af waarnaar je nu eigenlijk de afgelopen 36 minuten aan het luisteren bent geweest.
Haranna Hanné stuitert lekker heen en weer tussen diverse stijlen en is daarbij niet voor één gat te vangen. Dat daarbij de bal af en toe eens misgeslagen wordt neem ik er gaarne bij. We horen immers een frisse groep aan het werk die nog volop zijn grenzen aftast en daarbij af en toe al eens flink raak weet te meppen.