Ik heb lange tijd gedacht dat ik vrouwen beter ging kunnen begrijpen door te luisteren naar het werk van vrouwelijke artiesten. Noem me een zangeres en ik heb er wellicht een plaat van. Met het ouder worden zag ik het nutteloze van de actie in en ben ik al lang blij dat ik "die van ons" begrijp (af en toe). Nee, alle gekheid op een stokje, er is niet zo gek veel verschil tussen de sexes en op muzikaal vlak ben ik dus ook blijven hangen bij de artiestes die het van de Emotie met hoofdletter E moeten hebben.
Lisa Germano heb ik toen ook (her)ontdekt. Ik wist dat ze dat mooie meisje was dat viool speelde op Belfast Child van The Simple Minds, maar ik leerde haar pas echt waarderen na de Opiate samenwerking met Giant Sand. Het kwam dan ook niet als een verrassing meer toen ook Neil Finn haar uitnodigde om mee te werken aan zijn soloplaat. Haar solocarrière zet ze ondertussen verder op het Young God label en dat lijkt me in het verlengde te liggen van haar 4AD-jaren. Met haar typische dramatiek, sprookjesachtige sfeer en desoriënterende arrangementen misstaat ze zeker niet op de platenmaatschappij van Michael Gira (Swans).
In the maybe world heeft de dood als centraal thema. Of eerder afscheid. Afscheid van haar kat (Golden Cities)(niet de eerste keer dat die door haar bezongen wordt, trouwens), Jeff Buckley (Except for the ghosts), liefjes (Into Oblivion),... Helaas gebeurt het niet altijd op even boeiende wijze en hebben we te maken met een wisselvallig album.
Wanneer je zo'n intimistische en confronterende muziek maakt als Germano is het altijd een beetje dansen op de slappe koord. Op je bek gaan hoort er bij, en dat zorgt dan altijd voor pijnlijke momenten. Zo zijn The Day, Moon in Hell en Wire niet echt geweldige aanwinsten in haar oevre. Gelukkig zijn er ook momenten waarin je met ingehouden adem zit te kijken naar een evenwichtskunstenares. Zoals bijvoorbeeld in After Monday, waarin ze het heeft over aanvaarding en dat is een belangrijke stap richting gelukkig zijn. Of Red Thread, dat qua sfeer wat aan Hood of Piano Magic doet denken. "Go to hell. Fuck you.", klinkt het. Maar het eindigt wel op "I love you/I love you too".
Golden cities moet het hebben van de delicate details, Too much space van z'n meeslepend melodietje en The Land of Fairies van -hoe kan het ook anders?- de sprookjesachtige dramatiek. A seed ten slotte, klinkt als een kinderliedje dat je aan je kroost zou willen zingen voor het slapen gaan: "Love is a seed that wants to grow. Put it in your heart and let it go". Nuja, aan haar teksten heeft het nooit gelegen...
Voor wie Lisa Germano wil leren kennen is dit zeker geen slechte CD. Het helpt als je een beetje verdrietig bent om naar deze plaat te luisteren. Met het voorsmaakje van de herfst dat ze ons hier voorschotelen begin augustus wordt u ook al wat geholpen.