De meeste stervelingen onder ons kennen Los Lobos enkel van La Bamba uit de biografische prent over Ritchie Valens. Dit kwintet uit Los Angeles is echter zoveel meer en een pak veelzijdiger dan dat. Deze ervaren wolven kunnen alle stijlen aan en worden daarvoor in de muziekwereld alom bejubeld. Voor The Ride konden ze probleemloos een beroep doen op de crème de la crème uit de muziekscène: Tom Waits, Elvis Costello, Bobby Womack, Richard Thompson, Ruben Blades en nog een pak anderen. Resultaat: ambrosium en nectar voor eclectische geesten.
Los Lobos timmert al 30 jaar aan de weg en leverde al enkele meesterwerkjes af zoals Kiko uit 1992. Cesar Rosas en co zijn een huis met vele kamers. Ze verzoenen latin met de traditionele Amerikaanse muziek, schakelen zonder enige moeite over van country naar blues, mengen pop en rock, doen zich tegoed aan sexy seventies soul en vormen een brug tussen oud en nieuw, tussen traditie en avant-garde.
Dat doen ze ook op The Ride, een echte trip doorheen muzikaal wonderland, die ze samen met een rist guest stars ondernemen. De ene keer begeleiden ze, dan weer spelen ze zelf een glansrol. Zowel in de swingende en veelgelaagde opener La Venganza de los Pelados, de dampende blues-rocker Hurry tomorrow als in de schitterende afsluiter Chains of love bewijst Los Lobos dat de groep niemand anders nodig heeft om te schitteren.
Het “dreamteam” van Los Lobos levert nochtans prachtig materiaal af. Eén van de hoogtepunten is de symbiose tussen het oudere Los Lobos-nummer Wicked rain en Bobby Womacks soulklassieker Across 110th Street, goed voor 7 minuten shaky vibes. Kitate is dan weer een geslaagde fusion van Tom Waits’ experimentele klanken met Martha Gonzalez’ Latijns-Amerikaanse ritmes. Elvis Costello staat in voor het kippenvelmoment op The Ride. Hij croont op zijn geëigende manier Matter of time, een remake van een oudere Los Lobos-song. Wreck of the Carlos Rey is een strak, ritmisch nummer gezongen door onze favoriete Ier Richard Thompson.
The Ride is de eerste plaat die Los Lobos zelf producete. De voorbije tien jaar was dat vooral een werkje voor Mitchell Froom, die overigens ook op de plaat te horen is. In elk geval is dit alweer een referentie van formaat in het cv van deze L.A.-boys. The Ride is voorlopig hun magnus opus. Zelden zo’n gevarieerde plaat gehoord. Goeie reis!