Ik heb er geen flauw benul van of deze 6 jongens (het waren er 7, maar eentje heeft zelfmoord gepleegd net voor de plaat werd ingeblikt) de nieuwe hype in Engeland zullen worden, maar er zit potentieel in deze groep. Wie van gitaarrock houdt, komt ruim aan zijn trekken.
De lads trappen af met het geniale Mogwai-achtige The Black amnesias, een instrumentale kopstoot in je maag. Vanaf het tweede nummer mag de zanger dan zijn strot opentrekken en dat is niet altijd ten voordele van de nummers. Zijn stem heeft iets van die Richard Ashcroft (The Verve), maar is soms een tikje te zeurderig. In friends and enemies zingt hij erg aardig, maar in het daaropvolgende 66 sleepers to summer krijgt u een aardig staaltje neuzelen cadeau en ook don’t go to pieces is in hetzelfde bedje ziek.
Gelukkig herpakt de man zich zo nu en dan, zodat we ook nog mogen genieten van het rockende The blue the black the white the red (volgorde at random) en het catchy Nehemiah. Misschien moeten de andere bandleden maar eens ernstig overwegen of ze hun zanger niet beter het zwijgen opleggen, want ook George Washington, waarop de zanger slechts enkele noten hoeft te zingen, is uitmuntend. Over de hele lijn vallen The lost Riots nog wat te bleekjes uit en staan er nog wat teveel niemendalletjes op hun album, maar ze krijgen voorlopig het voordeel van de twijfel.