Live-cd's zijn nooit echt mijn ding geweest. Om echt de sound van een concert te kunnen voelen, moet je er geweest zijn. Wanneer je echter kennis wil maken met een artiest of groep met wie je niet zo vertrouwd bent, kunnen deze platen toch nog dienstig zijn. Dat is bijvoorbeeld het geval met deze dubbelaar van Lucinda Williams, die niet-ingewijden gerust kunnen aanschaffen als ware het een best of.
Lucinda Williams is door de jaren heen uitgegroeid tot de leading lady van de Amerikaanse roots- en countryrock. Bij grootheden zoals Neil Young en Elvis Costello ligt ze in de bovenste schuif. Wie haar laatste drie platen kent, weet ook waarom. Wie niet in dat geval verkeert, haalt best deze platen in huis. Live @ the Fillmore is immers een bloemlezing uit Car wheels on a gravel road, Essence en vooral haar laatste werk World without tears. De plaat is het resultaat van drie dagen optreden in The Fillmore in San Francisco, eind 2003.
De eerste CD laat vooral het rustigere, soms dromerige werk van Williams horen. Dat zorgt voor lome, mijmerende songs zoals Lonely girls en Overtime , gezongen met een bijna zagerige, klagerige stem. Bij voorkeur te beluisteren voor het slapen gaan of in een rokerig jazzcafé. La Williams is echter vooral uitmuntend in de meer up-tempo, rauwe, blues songs, waarbij ze - begeleid door een reeks vettige gitaarriffs bitcherig van zich afbijt en toont dat ze niet terugdeinst om mannen in hun kruis te grijpen. Luister maar naar Sweet side, Changed the locks of Joy. Dat de live-plaat wat teveel een doorslagje is van de studio albums de belangrijkste kritiek die voor deze plaat te noteren valt is bij dergelijke nummers gelukkig niet het geval. Ze eindigen steevast op een venijnige jamsessie en zetten zo de soms wat te braaf gebrachte andere nummers in de schaduw. Andere uitschieters zijn de zeemzoete of misschien is zoetzuur een betere term hemelse roadsongs à la Out of touch, Essence en Those three days.
Spijtig is dat Williams zowat alleen uit recent werk plukt en de live-cd op die manier niet echt een hebbeding is voor personen die al vertrouwd zijn met haar bekendere oeuvre. Bovendien klinkt het geheel, zoals ik al liet verstaan, iets te studio-achtig, wat toch niet meteen de bedoeling kan zijn van een live-plaat. Toch gaat de applausmeter ook bij de jury flink de hoogte in. Daarvoor is Lucinda Williams teveel een klasbak en muzikante die haar métier kent. En dat valt op deze plaat zeker ook te horen.