Luna is nog één van die bands die door de incrowd uit de muziekwereld op handen wordt gedragen, maar die in Europa helaas bij weinigen een belletje doen rinkelen. Met Rendezvous krijgen de goedmenende muziekadepten een laatste kans om daar verandering in te brengen. De New Yorkers zetten er immers een punt achter. Ze doen dat niet groots, maar toch met de nodige stijl.
Frontman van Luna is de Nieuw-Zeelander Dean Wareham, die eerder zijn sporen verdiende bij Galaxy 500. In 1991 hield hij in The Big Apple de groep – die later uitgroeide tot een kwartet – boven de doopvont. De band speelde in het voorprogramma van onder meer The Screaming Trees, The Sundays en The Velvet Underground en is vooral bij luisteraars van de in The States bekende college radios geliefd. Aan de andere kant van de oceaan is dat veel minder het geval.
Rendezvous is de zevende en meteen laatste plaat van Luna. Wareham besloot naar verluidt in schoonheid te eindigen, nu de groep nog op een artistiek hoogtepunt staat. Eerder verlieten ook ex-leden van The Chills en The Feelies al de groep. Toch misstaat Rendezvous niet naast albums als Penthouse, Puptent of The Days of our nights , ook al haalt de plaat niet van begin tot eind een zelfde niveau.
Ook nu weer hoor je de typische sound van Luna, die het best te vergelijken valt met die van de collega-stadsgenoten van Yo La Tengo, maar dan zonder de noise en de choatische trekjes. Wareham en co vertellen klankverhalen, maken nu weer verstilde, minimalistische pareltjes en blinken een andere keer uit in majestueuze, hoogst melodieuze gitaarpop.
De meanderende, gracieuze gitaarlijnen zijn op deze plaat terug te vinden in Malibu Love Nest en Star-spangled man , twee absolute hoogtepunten. Toverkunst op een gitaar. Het schattige Cindy tastes of barbecue teert op een gitaarloopje à la Lou Reed en zit net als The owl and the pussycat vol subtiele klankelementen. Mochten we een categorie moeten kiezen waar we Luna zouden moeten instoppen, zouden we ze Amerikaanse kleinkunstrock dopen.
Andere hoogvlieger is Still at home , met een kinderlijk eenvoudige, maar o zo verslavende, hypnotische sound. Op Buffalo boots , dat op zijn The Doors aftrapt, maakt Luna dan weer een psychedelische trip.
Toch scheert Rendezvous niet overal even hoge toppen. Broken chair en Motel Bambi zijn nummers die van de plaat net geen subliem saluut maken. We zullen het dan maar een waardig afscheid noemen en hopen dat Wareham een nieuwe adem vindt om zijn creativiteit in een nieuwe, derde groep of in een solo-project bot te vieren.