Frank Vander Linden voerde als rockrecensent ooit een meer dan respectabel beroep uit, maar vond ondertussen al zo'n 13 jaar geleden dat hij ook eens aan de andere kant wou staan. Zo ontstond De Mens, een groep die een patent heeft op rechtlijnige en puntige punkpopnummers. Dat leverde meer dan leuke meezingers op zoals Dit is mijn huis, Jeroen Brouwers of En in Gent.
In het gras bouwt verder op de bekende sound, maar meer nog dan op vorige platen komt het schrijverstalent van Vander Linden naar boven. Net zoals Thé Lau is hij een meester van het compacte woord, maar waar de ex-frontman van The Scene zich via melancholie en emotie rechtstreeks een weg baant naar je ziel, doet Vander Linden het via knipoogjes en ironie. En toch graven zijn teksten dieper dan kranen in de tuin van serial killer Fourniret. Het is die vorm van tragikomedie in combinatie met de soms lichtvoetige riedeltjes die het zwaarwichtige karakter van de songs draaglijk maken.
Zo wordt de eigenlijk intrieste single Zonder verlangen – “al heel mijn leven/ben ik op zoek naar het geheim/van een leeg en rustig leven/ver van lust en zonder pijn” – met een heerlijk rocksausje à la Neil Young overgoten om de bittere smaak te counteren. In Waarom die gevoelens? wordt een reeks pertinente levensvragen dan weer weggemoffeld onder een dikke laag aanstekelijke, punky ritmes.
Het carpe diem-gehalte van de plaat ligt overigens ook vrij hoog. Dat blijkt onder meer uit het vitalistische Morgen zijn we dode blaren (“niemand moet ons overtuigen/van het nut van dit moment/waarom nu nog krachten sparen/morgen zijn we dode blaren”). Ik wist niet dat ik geestesgenoten had. De verschillende songs op de plaat schetsen overigens telkens weer het verhaal van een archetype: de loser (De achterblijvers), de immorele (1981), de weke macho (De meeste jongens zijn eenzame meisjes), de nerd (Popkwiskampioen), de levensgenieter (Feest en Morgen zijn we dode blaren ) of de eeuwige twijfelaar (Waarom die gevoelens?). Beste nummer is het western-achtige In het jaar 3000, dat zich in galop in je geestelijke MP3-speler nestelt.
De Mens wordt op de plaat bijgestaan door een rist gasten, zoals Joost Zwegers (Novastar), Els Pynoo (Vive La Fête) en de bevallige Tine Reymer (ex-Flowers for Breakfast), maar de echte centrale gast blijft Vander Linden. Hij creëert zeker geen muzikale Newspeak, maar zorgt met zijn natuurlijke coolness, scherpe pen en neus voor melodie voor een best genietbare plaat zonder capsones. Bij de huidige temperaturen is het best gezellig toeven In het gras .