Kijk, een plaatje waar je nog eens iets van kan leren. Daar hou ik wel van. Matmos, het bleepy duo uit San Francisco, gaat op z'n 5de langspeler nog een beetje meer de historische tour op en draagt elk van de 10 tracks op The Rose has teeth in the mouth of a beast op aan illustere holebifiguren zoals auteurs Burroughs en Highsmith, filosoof Wittgenstein, fotograaf Bidgood, tot zelfs een Duitse keizer nog aan toe! Jawel, dames en heren, een conceptplaat! Waar dat normaal gezien bij mij leidt tot acute darmspasmen zoals na het eten van voedsel uit de lokale supermarkt (die ironischerwijs de slogan "Als het echt vers moet zijn" aan z'n gevel heeft hangen)(maar dit terzijde), dient gezegd dat Matmos er weer met vlag en wimpel in slaagt.
M.C. Schmidt en Drew Daniel hebben hun opzoekingswerk grondig gedaan en ook al kan je de muzikale cohesie missen tussen de songs zoals op The Civil War (vol flarden muziek uit die tijd) of A chance to cut is a chance to cure (chirurgische geluiden), deze plaat barst toch wel van de ambitie. Zowel conceptuel als artistiek. Waar voorgenoemde platen putten uit een centraal idee, dwingen ze zichzelf op deze schijf een veel uitgebreider palet te gebruiken. OK, dat je in Roses and teeth samples gebruikt van percussie op gedroogde rozen en wijsheidstanden ligt misschien net iets te veel voor de hand, maar de plaat staat vol van dit soort rare samples (je als man ooit afgevraagd hoe je sperma klinkt?). In ieder geval, voer genoeg voor opzoekingswerk op deze plaat, vandaar dat ik bij elke track alvast een link voorzien heb. Geïntrigeerd? Lees dan vooral verder!
De plaat begint met een lezing uit Wittgensteins Filosofische Onderzoekingen (oa. Björk komt even voorlezen), getoonzet op ruisende en knisperende electronica (oorsprong: zie hoger), dierengeluiden en een dwingend baslijntje. Op Steam en Sequins, een track opgedragen aan Disco DJ Larry Levan, tappen ze meteen uit een heel ander vaatje en het hoeft het ons niet te verbazen dat het een partybox is. Valerie Solanas, wereldberoemd nadat ze Andy Warhol had neergeschoten, speelt de hoofdrol in Tract. Deze moordenares, hoer, studente filosofie,... schreef in haar Scum Manifesto over de noodzaak om de mannelijke sexe te elimineren. Vergeet de mooie compilatie scheten in dit nummer. De echte onderbroekenhumor (niet dat een koe een onderbroek draagt, maar soit, u weet ondertussen dat mijn terzijdes niet veel soeps zijn) zit 'm in het feit dat ze het traktaat (in het engels: tract) ridiculiseren door muziek te maken met de voortplantingskanalen (in het engels ook tract) van een koe.
In Public Sex doen ze een gooi naar een fucked-up soundtrack voor een gay porn flick. Boyd McDonald schreef open en bloot over de vleselijke liefde tussen man en man. Dat ze deze controversiële auteur (bepaalde boeken werden zelfs verboden omdat het kinderporno zou zijn) durven oprakelen in hedendaags, neo-conservatief Amerika bewijst toch wel dat Matmos, u vergeeft me de flauwe beeldspraak, geen mietjes zijn. James Bidgood regisseerde Pink Narcissus en deze film handelt in zeer artistieke, beeldende vorm over een tragisch hoofdpersonage gevangen in z'n vergulde kooi. Het is dan ook geen wonder dat hedendaags holebi-icoon en "I'm a bird now" Antony zijn/haar stem uitleent. Muzikaal gezien moet ik aan Björk denken (niet verwonderlijk aangezien de twee al vaker samenwerkten).
Daarna volgt een met Snails and Lasers een ode aan het spannende en veellagige werk van Patricia Highsmith. Zij is bij het grote publiek wellicht het meest bekend van The Talented Mr. Ripley. Samen met haar bisexuele hoofdpersonnage Tom Ripley passen ze zeker in het ondertussen al vrij impressionante lijstje dat Matmos aan het aanleggen is. Als ik u echter vertel dat Highsmith verzot was op die beestjes (niet om te eten, wel als huisdier) en dat Matmos echte slakken heeft laten rondkruipen in de studio, er lasers op gericht, die verbonden hebben met een lichtgevoelige theremin die dan geluid produceerde op basis van de bewegingen van de slakken; begint het u dan een beetje te dagen hoe doordacht The Rose... wel is? Punkicoon Darby Crash (The Germs) krijgt ook zijn hommage in Germs Burn. Crash stierf zoals het een punkrocker betaamt aan een overdosis heroïne. Spijtig genoeg voor hem werd één dag later ene John Lennon een kopje kleiner gemaakt en dat nieuws overschaduwde nogal de dood van deze Amerikaanse Sid Vicious. Ook dit soort weetjes is tekenend voor de spitsvondigheid waarmee Matmos op deze plaat tewerk gaat.
De favoriete plaat van Margaret Thatcher op je actief hebben. Da's weer eens wat anders. Joe Meek mag het op zijn conto schrijven en hij is de ster in Solo Buttons waarin Matmos Meeks surfgitaar koppelt aan de strijkers van The Kronos Quartet. William S. Burroughs hoeft wellicht geen introductie en de bijna 14 minuten durende track is een fascinerende soundscape met in de hoofdrol Burrough's tikmachine. Ludwig II of Bavaria was ne zotten Duits en dus klinkt de track Banquet for Ludwig II of Bavaria dan ook pretty goofy. Matmos verwijst hier trouwens naar het banket dat Ludwig ooit hield voor zijn lievelingspaard.
Kortom, The Rose... is een plaat die je op allerlei vlakken prikkelt. Gooi deze plaat dus ajb niet op de stapel intellectuele en pretentieuze brol. Ze laat zich immers op verschillende niveau's beluisteren en wie Matmos een gebrek aan emotionaliteit verwijt moet maar eens beter gaan luisteren. Voor wie dit allemaal zever in pakskes is: in track 3 kan je een boel vaginale scheten horen! Voor al de rest (en dat is hopelijk de meerderheid onder u): dijk van een plaat! Tot in de eindejaarslijstjes!