Het blijft maar goeie groepjes regenen uit de UK. De wereld is nog maar pas bekomen van Franz Ferdinand, Bloc Party en andere Kasabians, of er dient zich een nieuwe kandidaat aan. Maxïmo Park is de naam.
Het vijftal uit Newcastle brengt z'n full length debuut uit op Warp, en daar zou je dit soort indierock niet meteen verwachten. Maar het is de kwaliteiststempel van Warp zeker waard. Maxïmo Park heeft immers de potentie om Franz Ferdinand en Bloc Party achterna te gaan. Er is echter genoeg verschil met voorgenoemde bands, want ondanks de duidelijke invloeden slagen de lads from up north er in om een eigen geluid te vinden.
Als u aandringt wil ik nog wel wat aan namedropping doen: Futureheads, The Jam, Gang of Four, Wire, Stranglers, de eerste plaat van Del Amitri en, ja hoor, The Smiths. "Whats my view? Well how am I supposed to know. Write a review, well how objective can I be?" klinkt het in Apply some pressure, en ik stel me op dit eigenste moment dezelfde vraag. Ik was immers gigantische fan van The Smiths en dat ik nu op een debuut bots dat me hetzelfde gevoel bezorgt als toen, tja, it rather clouds my judgement. Ik heb dus veel zin om deze bespreking gewoon heel simpel te houden.
MAXÏMO PARK!
KÖPEN!
NÜ!
U zou uw tijd immers nuttiger kunnen doorbrengen, nl. met het luisteren naar het geweldige A certain trigger. Een album met 13 potentiële singles die je telkens naar de repeattoets leiden. Geweldige refreinen, spetterende gitaren, Stranglersiaanse orgeltjes, speelse intelligentie, hooks en breaks, kort en krachtig. Fuckin' brilliant!