"Fuck! Godverdomme!" Ziehier de gevleugelde woorden van ene Leif Hoste dit weekend nadat hij alweer een tweede plaats had weten te veroveren. Het zou een perfecte, edoch vrij beknopte, recensie kunnen zijn van de (altijd moeilijke) tweede plaat van mijn favoriete Geordies.
Aandachtige lezers weten dat ik tamelijk wild was van de debuutplaat A Certain Trigger. Een schijf die over het algemeen een trapje lager werd ingeschat dan die van de Bloc Parties en Razorlights van deze wereld. Volgens mij geheel onterecht, want als er één band het verdiende om op kop te staan dan was het wel Paul en zijn Park. Zo fris en scherp als ze klonken op hun debuut, zo lauw en stomp klinken ze op Our Earthly Pleasures.
Nu kan Gil Norton na een monument als Doolittle te hebben geproduced nog weinig verkeerd doen voor mij, toch heeft hij deze nieuwe plaat een veel te glad jasje aangemeten. Al wil ik niet alle schuld in 's mans schoenen schuiven, de songs hadden ook wel beter gekund en gemoeten. Niet dat het allemaal zo wereldschokkend anders is, maar de magie is weg. Of bedolven onder een commerciële saus.
De eerste single, Our Velocity, liet al niet veel goeds vermoeden en wie durft beweren dat deze song even goed op A Certain Trigger had kunnen staan moet toch nog eens goed luisteren. Op Books from Boxes na (een heerlijk jengelende gitaar die sterke herinneringen oproept aan The Smiths) is het zoeken naar een hoogtepunt. Daar waar de debuutplaat je geen moment uit zijn wurggreep liet, van een tegenvaller gesproken!
Jammer. Doodjammer. I had high hopes for these guys. Hun zwaar onderschatte debuutplaat; eindelijk nog eens een frontman die naam waardig; hun Northern roots;... Ondanks dit alles hebben ze ervoor gekozen om net nu ze de kans hadden met meer van hetzelfde de troon te bestormen, dezelfde weg te op te gaan als de eerdergenoemde bands. Een bredere sound, meer mellow, andere paden, blablabla. Soms is verandering niet wat een mens nodig heeft.