Het zal wellicht een combinatie van allerlei factoren zijn: de reputatie van het FatCat-label, de verhoogde interesse in kinderboeken als kersverse vader, de naam Múm, mijn adoratie voor al het goede wat er tegenwoordig uit Schotland voortkomt, maar niet in het minst de aanblik van het stripfiguurtje zelf: Louis.
Louis is ontsproten aan het brein van het duo John Chalmers en Sandra Marrs uit Glasgow. Onder de naam Metaphrog hebben ze nu al 4 albums gemaakt over dit kleine jonge dromertje, maar dit is de eerste keer dat er ook muziek aan te pas komt. Bij een bezoekje aan de betere platenboer (u herkent het vast) ontdekten ze er de muziek van de Oostenrijker Helmut Erler, aka Hey. Ze stuurden hem wat van hun eigen werk op en het idee ontstond om samen iets te gaan doen. Daarvoor zochten ze nog een derde partner, en dat werd het IJslandse Múm.
Een op het eerste gezicht eigenaardig triumviraat, dat bij nader inzien toch heel wat gemeen heeft, nl. dromen. Het album heet niet voor niets Dreams never die. In de strips glijdt Louis voortdurend in en uit zijn dromen (wat het voor kinderen misschien wat moeilijker maakt om de verhaallijn te volgen, of juist niet?) en ook de muziek moet het hebben van een dromerige sfeer waar flarden komen af- en aanwaaien.
Het artwork is in ieder geval prachtig en Louis is een stripfiguurtje dat je direct in je hart kunt sluiten. De wereld waarin hij leeft, heeft echter ook zijn donkere kanten en 1984 is nooit veraf. "A book for all ages" staat op de cover, maar daar ben ik het niet helemaal mee eens. Daarvoor worstelt Louis iets te veel met existentiële vragen die zelfs zijn computer niet kan beantwoorden (V: How can I feel lonely when I'm not even alone?" A: "You never feel lonely with digital entertainment."). De scheidingslijn tussen droom en nachtmerrie is vlug overschreden en soms is zijn wereld zo hermetisch en raar dat je zelfs als volwassene de draad kwijt bent.
Referenties, zegt u? Ik ben niet echt thuis in het animatiewereldje, maar ik las ergens iets van "Wallace & Gromit directed by Terry Gilliam". Maar misschien is dat wat flauw. Het lezen en beluisteren van Dreams never die doet je terugdenken aan je onbezorgde jeugd, je teenage anxiety, je grote ideeën en idealen en hoe en waarom je ze verloren bent, hoe niets is wat het lijkt en dat het leven je soms de stuipen op het lijf kan jagen. Maar tezelfdertijd bevestigen ze dat het leven vol schoonheid, plezier en originaliteit zit en dat, ten slotte, dromen nooit sterven.