Good news for people who loved Good News for people who love bad news. Modest Mouse biedt u op We were dead before the ship even sank namelijk meer van hetzelfde aan. Al zijn er op dit album aanzienlijk meer uitschieters dan op de vorige.

Modest Mouse is ondertussen aangegroeid tot een zestal. Het oorspronkelijke trio werd versterkt met gitarist Johnny Marr (die naar het schijnt in de beste band van de jaren '80 speelde)(enfin, dat heb ik me zelf als rasechte Smithsonian toch wijsgemaakt); percussionist Joe Plummer en "staande bassist" (iemand een beter idee?) en fiddler Tom Peloso. Peloso heeft een bluegrass verleden terwijl Plummer nog bij de Black Heart Procession actief was. Ietwat ongewone combinatie, zegt u? Ach, in het universum van Isaac Brock gebeuren er wel gekkere dingen.

Hij start in ieder geval weer op geschifte wijze met het dronkemans zeeliedje March into the sea. Alhoewel, doorheen de gekte schemert een fris poplichtje. De single Dashboard kent iedereen ondertussen wel al van de radio en kan je mits wat goeie wil bestempelen als de Float On van deze plaat. Fire it up is een leuke meezinger die naar het schjnt heel populair is in Wevelgem en omstreken. Het maritieme thema wordt met vlag en wimpel verder gezet in Florida dat een Lloyd Cole-achtig refrein is toebedeeld.

In Parting of the sensory wordt eindelijk wat gas teruggenomen wat resulteert in een lichtjes bezwerend folkpoppareltje. Op Missed the boat hoor je voor het eerst duidelijk de klaterende gitaarsound van Marr en komt James Mercer van The Shins zijn gouden keelgat lenen. Hadden er maar wat meer van deze songs op hun Wincing the night away gestaan. Ook op We've got everything is Mercer van de partij en bekruipt ons hetzelfde gevoel.

Helaas moeten er op een plaat van Modest Mouse ook altijd een paar missers staan. Fly Trapped in a jar is er zo eentje. De vlieg met één vleugel kan me maar matig boeien. Education behoort ook niet tot de hoogvliegers en is in feite niet veel meer dan een stijloefening. Samen met Steam Engenius zijn deze songs het triviale trio van dienst.

Blijft over: een zowaar romantische Brock in het breekbare Little Motel met onder andere een gitaarlijn waar Coldplay jaloers op zou zijn en die de heren hier met veel plezier verneuken. Parel aan de kroon: het 8 en een halve minuut durende Spitting venom dat begint als een simpel akoestisch deuntje, dan losbarst en later uitmondt in een postrockerig middenstuk met de mooiste melancholische trompet sinds The Apartments. Om over de repetitieve gitaarlijn (Marr no doubt) nog maar te zwijgen. Ook op People as places as people en Invisble klinkt Modest Mouse als een volwassen groep die zich niks meer aantrekt van wat de buitenwereld verwacht en vol zelfvertrouwen de ingeslagen weg bewandelt.

Sinds de vorige plaat hebben ze immers behoorlijk wat kritiek moeten slikken van de die-hard fans. "Sell out" werd er zelfs hier en daar geroepen. Ik hoor echter een groep die nog steeds evolueert en gestaag zijn eigen geluid weet te verfijnen. Dat je nooit voor iedereen goed kan doen en dat het ondertussen niet meerzo bon ton is om te zeggen dat je fan bent van Modest Mouse beseffen ze maar al te goed. Zoals steeds zal de tijd uitwijzen wie er gelijk had. Ik kies in ieder geval de kant van Brock & C°.