In afwachting van een nieuwe plaat die normaal gezien ergens eind dit jaar verschijnt, brengen de Schotse postrock-iconen van Mogwai een live-cd uit. Die hard-fans hebben dit kleinood wellicht al een tijdje in handen, maar deze Government Commissions is zo boeiend dat het werk ongetwijfeld ook een ander publiek aanspreekt. De plaat is puur godenvoedsel voor de gelovigen en daagt tegelijkertijd de heidenen uit gedoopt te worden.
Niemand minder dan wijlen John Peel geeft de aftrap voor de plaat. Ze is dan ook een verzameling van live studio-opnames die de Schotten tussen 1996 en 2003 maakten tijdens vijf passages in de BBC-programma’s van Steve Lamacq en de legendarische John Peel. Het album bevat zowel oud als nieuw werk. Zowat alle Mogwai-platen passeren de revue, van de EP 4 Satin tot het meest recente Happy Songs for happy people. En toch vormt de plaat een perfect organisch geheel. Zelden hoorde ik een verzameling live-songs die zo naadloos op elkaar aansluiten en onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
De sound zit zowat tussen de dromerige, poëtische klanken die je op plaat hoort en de apocalyptische geluidsmuur die deze jongens uit Glasgow op podium metselen. De eerste vijf nummers – met onder meer het harmonieuze Hunted by a freak - waren we rond in een walhalla van hemelse melodieën. Like Herod doet ons echter brutaal ontwaken uit onze toestand van pure innerlijke rust. Na vier minuten gaan de hellepoorten open en krijgt de argeloze luisteraar bakken kolkend lava over zich heen gestort. Pas na meer dan 18 minuten hult de vulkaan zich weer in een diepe slaap en kunnen we voortsurfen op de glooiiende geluidsgolven van Secret Pint en Superheroes of BMX. Na het bedwelmende en psychedelische New paths to Helicon, pt.1. en de spacy, hoekige afsluiter Stop coming to my house blijven we verweesd achter.
Op Government Commissions klinkt Mogwai overtuigender en meer bezield dan ooit. Voor de ongelovigen onder ons: je weet wat je te doen staat.