MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI! MOGWAI!
Zo had de recensie er ongeveer kunnen uitzien van Come on Die Young. U was er misschien niet direct iets wijzer uit geworden, behalve dan dat ik er compleet weg van was, maar na het succulente Young Team was dat immers niks meer of minder dan een magnum opus. Hun wall of sound lardeerden ze met uitgekiende samples en arrangementen en dat zorgde voor een plaat die je van begin tot einde in een wurggreep meenam op een intense luistertrip die slechts af en toe explodeerde. Boller van de ingehouden spanning en emoties kan een CD niet staan vooraleer te barsten. Enfin, zonder enige twijfel één van mijn favoriete platen ooit en ik bekeerde me tot fan voor het leven.
Gelukkig maakten ze me dat ook niet moeilijk met de opvolgers Happy songs for happy people en Rock Action. Albums die nog steeds vol kippenvelmomenten stonden. En nu, zo'n 10 jaar na Young Team, is er dan Mr. Beast, een plaat die wat meer naar de roots teruggrijpt en dus af en toe behoorlijk van jetje geeft. Wat op de liveconcerten ongetwijfeld weer zal leiden tot oorverdovende momenten die je enkel overleeft met industriële oorplugs. Glasgow Mega Snake is er zo één van.
Alle ingrediënten die Mogwai zo groot(s) maken zijn ook hier aanwezig, alleen in kleinere stukjes. Waar ze op CODY de perfecte bastaardzonen werden van Slint, DJ Shadow en Gorecki's Derde Symfonie komt men op deze plaat vlugger to the point. Maar laat het nu net die perfect langzame, en toch niet saaie, opbouw zijn die Mogwai pas echt tot vaandeldragers van het genre verhefte. Als ware het een doodmars die uit respect voor de overledene tot in de puntjes werd uitgewerkt en met de nodige grandeur gebracht. Dus wat mij betreft is het enige minpuntje op deze plaat dat er geen enkel nummer boven de 6 minuten afklokt.
Auto Rock opent de plaat op voorbeeldige wijze: langzaam en subtiel opgebouwd rond een simpel pianomotiefje met voorzichtige injecties electronica en gitaardrones. Zoals eerder gezegd gaan ze op Glasgow Mega Snake meteen löss en ook We're no here is hoofdzakelijk op gitaargeweld gestoeld. Op Travel is dangerous vinden ze weer de perfecte raaklijn tussen noise en subtiele melancholie, maar mijn favoriet is voorlopig het mooi opgebouwde Friend of the Night.
Geniet voor de rest van het eenvoudige Acid Food met de distorted vocals en pijnlijk mooie pedalsteel. Of van het prachtige Folk Death 95. Of van I Chose Horses waarop Tetsuya Fukagawa van de Japanese hardcore band Envy vanalles komt vertellen. Na 10 jaar zijn de heren nog springlevend en bewijzen ze de concurrentie met hun epigonen nog steeds moeiteloos aan te kunnen. MOGWAI!