Morrissey en ik. We gaan een hele tijd terug. Talloze namiddagen hebben we samen doorgebracht op m'n kamer, samen met Johnny Marr, Andy Rourke en Mike Joyce. Het begon met Strangeways, here we come. Een plaat die ik eens geleend had van een achternicht. "Moet je horen! Prachtig!". Mijn vader heeft toen nog het tekstvel als onderlegger gebruikt voor zijn Leffe. Heb dus serieus naar mijn vijs gekregen van die achternicht.
De teksten op dat vel hebben mijn leven veranderd. De muziek op die plaat ook. Vanaf dan was ik die-hard Smiths-fan en hele avonden werden vekwist aan het herbeluisteren van een cassette (remember them?) die mijn klasleraar Nederlands-Engels voor me had opgenomen (danke Erwin). Hij was ook grote fan. Het is moeilijk te geloven in tijden van internet dat je nog zelf met pen en papier de teksten moest zien te ontrafelen. M'n Engels ging met sprongen vooruit en ik leerde alles over humdrum towns, Oscar Wilde en Sandy Shaw.
Toen splitten ze en de wereld lag in duigen. Morrissey en Marr bleven echter muziek maken. Hondstrouw bestelde ik elke single die Morrissey uitbracht in de lokale platenzaak (Charlie's Music in Wetteren). Elke keer opnieuw hetzelfde liedje...: "Wie? Morrissey? En hoe schrijf je dat?". Het werd nooit meer zoals het was en ik was tegelijk dolgelukkig en intriest om jaren later Neil Finn en Johnny Marr samen There's a light that never goes out te horen spelen in de AB. De kwaliteit van Morrissey's solowerk ging per plaat een stukje achteruit en de grote comebackplaat van twee jaar geleden, You are the quarry, was een scheet in een fles. Sorry. Maar nu is er dus een nieuwe plaat en wat voor één?!
Ringleader of the tormentors schiet meteen lekker uit de startblokken met het Oosters getinte I Will See You in Far Off Places. Donderende drums en Morrissey zelf direct op snee: "If your God bestows protection upon you, and if the USA doesn't bomb you, I believe I will see you". Als hij op't eind nog aan zijn karakteristieke jodel begint weet je meteen dat dit het begin van iets moois is.
Dear God Please Help me is Mozzer (ik mag Mozzer zeggen na al die jaren) op zijn breekbaarst. Hij heeft nl. de geneugten van seks ontdekt en hij weet er zich geen raad mee, onze self proclaimed lifelong bachelor. Na deze ballad compleet met strijkers en al, is het de beurt aan een down to earth rocksong. You have killed me heeft een refrein van in de grote dagen en de zinsnede "I entered nothing and nothing entered me till you came" is weer een teken aan de wand van Morrissey's ontwakende sexualiteit.
In The Youngest was the most loved komt zelfs een kinderkoortje meezingen: "There is no such thing in life as normal". Herinneringen aan Panic ("Hang the DJ!") komen boven. In the future when alls well zou één van de betere tracks op Kill Uncle geweest zijn. The father who must be killed met z'n chiasme tussen tekst en melodie is opnieuw een voorbeeld van Morrissey's ironie.
Het zeven minuten durende Life is a pigsty met z'n moody synths is een muzikaal onweer dat langzaam losbarst. De donkere wolken trekken geheel weg in I'll never be anybody now. Waarbij ik van de gelegenheid gebruik wil maken om te wijzen op de uitstekende variatie in nummers en arrangenmenten. Een dikke chapeau voor producer Tony Visconti die het beste Morrissey album tot nu toe op zijn palmares mag zetten.
Want moet ik nog zeggen dat On the streets I ran beelden oproept van een molenwiekende Morrisey met anjers is zijn kont? Dat To Me you are a work of art schreeuwt om een cover door American Music Club? Dat I just want to see the boy happy één van zijn beste glamrockers is (wat een idee van die trompet op 't einde?! Schitterend!)? Dat At last I am born vintage Morrissey is: pedant, pathetisch en melodramatisch maar tegelijk vol humor, overtuigd van het eigen gelijk en volstrekt origineel.
Want, dames en heren, er is maar één Morrissey. En we hebben geluk: hij verkeert in bloedvorm op Ringleader of the tormentors. Zonder enige twijfel het meest gevarieerde, beste en tegelijk herkenbaarste album in zijn na-Smithse periode. Ik wens hem een gezond sexleven toe met de "explosive kegs between his legs". Ik hoop van u hetzelfde.