Al enkele jaren geleden vluchtte Morrissey naar het zonnige Californië. En in interviews geeft hij te kennen dat hij zich momenteel gelukkig voelt. Verrassender kan de meester der treurwilgen niet voor de dag komen. Toch blijft het op zijn eerste soloplaat sinds 7 jaar zwaar bewolkt tot regenachtig.
Morrissey blijft deze aardkloot bekijken als een tranendal en een goed georganiseerd misverstand. "Existance is only a game" zingt hij in I’m not sorry. En onverlaten die op zijn ziel trappen, zullen het geweten hebben. In de geknipte opener America is not the world komt de liefde-haat-verhouding tegenover de VS naar boven. In het catchy en up-tempo Irish blood, English heart spuwt Morrissey naar Blair en co en heeft hij zoals gebruikelijk ook een sneer klaar voor het koningshuis. De leeghoofden uit de showbizz en hun entourage moeten er ook aan geloven. Milder is de Smiths-voorman er met de jaren niet op geworden. In de andere songs gutst de weltschmerz er met de regelmaat van een klok uit. Op het beste nummer van de plaat, I have forgiven Jesus, maakt Morrissey duidelijk hoe een ordinaire week er bij hem uitziet: "Monday - humiliation/Tuesday – suffocation/Wednesday – condescension/Thursday is pathetic/By Friday life has killed me." Pathetiek en zelfbeklag blijven met stip genoteerd in levensboek van Morrissey.
Na drie nummers volgt een muzikaal dipje. You are the quarry bevat net zoals bijna alle solo-albums van Morrissey ook nu weer een aantal overbodige riedeltjes. Pas bij track 7 schakelt De Kuif over naar een hogere artistieke versnelling. How could anybody possibly know how I feel is rockabily van de bovenste plank, Let me kiss you voelt zich net als de buis van Eustachius of de banaan van Ernie meteen thuis in je oor en You know I couldn’t last is een majestueuze afsluiter.
Ook al struikelt Morrissey teveel om van een foutloos parcours te spreken en is zijn muzikale zoektocht zeker niet vernieuwend te noemen, toch is You are the quarry één van ‘s mans meest puike soloplaten. Morrissey is en blijft een vintage songsmid met fluwelen stembanden en teksten die staan zoals de borsten van Eva Pauwels of Valerie Deboosere. Morrissey-adepten zullen smullen van dit album. Voor de anderen is deze plaat – hoewel door the man himself overgoten met een sausje vitriool – toch een kleurrijk en poppy hebbeding.