Ik was de recensie van deze plaat begonnen op de klassieke manier, maar toen ik bijna klaar was heb ik alles terug geschrapt. Niet dat het zo slecht was, maar deze plaat verdient beter. Boxer is immers echt wel het meesterwerk dat men elders ook bejubelt. Hoe ga ik deze plaat dan wel met de nodige honeurs benaderen (hoop ik)?

Ik kan ze u bijvoorbeeld allemaal cadeau doen in de hoop dat u denkt dat wat gratis is nooit kan tegenvallen. Helaas ben ik maar een arme bediende die amper rond komt om zijn bloedjes van kinderen te voeden. Ik zou ook een leeg blad kunnen publiceren want van zoveel schoonheid worden we even stil, maar dan gaat u met z'n allen ofwel denken dat er iets fout is met de site of dat ik me er weer gemakkelijk heb willen van afmaken. Wat ik wel ga doen is proberen deze plaat te vatten in een aantal citaten uit de nummers.

"We expected something, something better than before. We expected something more." (uit Start a war). Nog even vlug: The National zijn een 5-tal afkomstig uit Ohio, maar uitgeweken naar Brooklyn, NY. Er zijn 2 broederparen: Bryce en Aaron Dessner; en Scott en Bryan Devendorf. Ze worden bijgestaan door zanger/verteller Matt Berninger en occasioneel door Padma Newsom die samen met Bryce in (het ook niet te versmaden) Clogs zit. Boxer is hun vijfde worp. De vorige plaat, Alligator, kwamen ze met verve verdedigen op Pukkelpop twee jaar geleden en de kaaiman peuzelde ons toen traag maar gestaag op. De verwachtingen waren dus ook hooggespannen, zeker na de buzz die er heerstte op het net over deze nieuwe plaat. Het dient gezegd: Boxer is meer dan wat voorafging. Als Alligator je met jabs en uppercuts bewerkte tot je in de touwen hing, dan is deze plaat al een KO na 1 ronde!

"Showered and blue-blazered, fill yourself with quarters." (uit het magistrale Mistaken for strangers). Het zijn citaten als deze waar Boxer vol mee staat en die al weken door mijn kop spoken. Het is niet dat Berninger een wereldstem heeft (denk Stuart Staples), maar het klinkt begeesterend, ook al heeft hij het soms over triviale dingen als appels plukken en taarten bakken. 's Mans stemgeluid past trouwens perfect bij de verhalen van "urban alienation" en hartverscheurende weemoed. De teksten hebben een literaire kracht die alleen maar versterkt wordt door de manier waarop ze gebracht worden, luister maar eens naar het refrein van deze song.

"I think everything counts a little more than we think" (uit het waanzinnig mooie Ada). Vergis u niet, ook al zijn de liedjes op Boxer niet ingewikkeld, vooruitstrevend, hip,...; het zijn stuk voor stuk pareltjes. Van de geniale drumpartijen, over de subtiele strijk- en koperblazersarrangementen, tot de gruizelige gitaren. Less is indeed more. Boxer blinkt uit in het suggestieve. Nergens wordt de epiek bombast of volgt na de ingehouden spanning een eruptie. Net door een exacte dosering wordt de pure pracht pas echt zichtbaar en doet alles er inderdaad meer toe dan wat je op het eerste zicht zou denken. Met twaalf nummers op een goeie drie kwartier kan je hen moeilijk ook enige langdradigheid verwijten.

"Turn the light out say goodnight/no thinking for a little while/let's not try to figure out everything it wants/It’s hard to keep track of you falling through the sky" (uit opener Fake Empire). Boxer is inderdaad misschien een plaat die het best tot zijn recht komt in de late (of vroege?) uurtjes. Een plaat om stil van te worden, zoals eerder aangegeven. Een plaat die doet nadenken, maar tegelijk ook aangeeft dat het best OK is om geen antwoorden te vinden. Een plaat als een vallende ster: iets uitzonderlijk en van ongrijpbare pracht.

"This isn’t working, you, my middlebrow fuck-up" (uit Squalor Victoria). OK, ik geef het toe. Het is maar een middelmatige poging om u ervan te overtuigen deze CD te kopen. Maar laat ons eerlijk zijn, ofwel heeft u 'm al (want we zijn weer rijkelijk laat in het bespreken), ofwel interesseert u zich niet voor dit soort muziek. Met Boxer hijsen The National zich op het niveau van American Music Club, The Smiths, The Triffids,... en dat is een compliment dat ik zelden geef. Zonder enige twijfel één van de beste platen van dit millennium.