Had veel zin om deze recensie superkort te houden. Het vat met superlatieven voor The National is bij mij immers al lang leeg. Maar de bloedbuzz kruipt waar het niet met de spinnen kan gaan wandelen en dus doe ik ook mijn duit in het zakje. We hebben The National nu eenmaal altijd dicht bij ons hart gehouden tot op het moment dat we niet anders konden dan onze liefde van de daken te schreeuwen (Boxer). Amper één plaat later is het gros van muziekminnend België ook overstag aan het gaan, en als er één ding spijtig is aan het concert van afgelopen zondag, dan is het de vrees dat het misschien de laatste keer zal zijn dat we ze in een zaal als de AB aan het werk konden zien.

Waar bij de vorige doortocht in de AB Bryan Devendorf nog zelf heel meticuleus zijn drumstel kwam afstellen waren er nu voldoende roadies aanwezig om het optreden in goeie banen te leiden. Bij de blijde intrede ook angstvallig waargenomen dat Padma Newsome er niet bij was deze keer. Ai, dat zou toch wel wat nuances uit het optreden kunnen halen, vreesden we. Maar Brooklyn's finest zouden met opener Runaway meteen alle twijfel wegnemen. Ook in pure rock 'n' roll formatie kunnen de heren spelen met nuances al waren het speculanten met onze centen. Al mogen we zeker de twee koperblazers niet vergeten die acurate accenten tevoorschijn wisten te toveren uit hun instrumenten.

Matt Berninger leerden we een aantal jaren geleden op Pukkelpop kennen als een hele mensenschuwe, wel eum..., spast, die liefst van al met z'n rug naar het publiek stond te zingen. Wat een verschil met de man die zondagavond tijdens Mr November het publiek indook en aan een wandeling doorheen de zaal begon. Dat hij besloot vlak naast mij halt te houden om het publiek op het balkon te begroeten was uiteraard geen toeval. "Bedankt voor je hoge punten die je onze platen altijd geeft", fluisterde hij me toe, "veel hoger dan die wankers bij Pitchfork". Nou ja.

Ook al was één van de Dessner-broertjes blijkbaar stevig in de greep van één of ander griepje, het belette hen niet om onze gehoorgangen te bestoken met gitaarsalvo's die hun doel troffen met militaire precisie. De Devendorfs lieten zich echter niet onbetuigd en Bryan was na z'n voorbereidende tennismatch met Bjorn Borg recht naar de AB gekomen om uit de losse pols het gros van de hedendaagse drummers naar huis te spelen.

Hoogtepunten, vraagt u? Ach, doe mij maar Slow Show dat zich ieder jaar een plaatsje hoger hijst in mijn lijstje favoriete songs ooit. Of "gouwe ouwe" Available dat aan de teugels rukte als een jong veulen. Nee, waar ze tijdens het concert even het gevoel gaven van "this is just a walk in the park" (de relaxte sfeer en dito grapjes), sloegen ze vanaf Daughters of the Soho Riots keihard terug en kon je op het einde niets anders doen dan deemoedig het hoofd schudden en besluiten dat ze het 'm weer gelapt hadden. Natuurlijk ontbreken er altijd persoonlijke favorieten (Little Faith, Ada, All The Wine, Looking for astronauts,...) maar de lijst met songs die ik desnoods achterstevoren kan meebrommen is ondertussen langer dan de baard van de gemiddelde Ben Crabbé-grap. Een kniesoor die daar over valt.

Wat we zondagavond meemaakten, dames en heren, was een band in bloedvorm. Een vorm die ze nu al een paar jaar weten te handhaven en waar de gevreesde retour met elke seconde meer en meer een selffulfilling prophecy wordt. Groot was dan ook onze voldoening dat, net zoals High Violet aan het begin van dit jaar, ook dit concert dat doemscenario vooralsnog met veel bravoure in het gezicht spuwde. Volgend jaar kruipen ze de bunker van Vorst in. Volgens mij is dat een brok beton te ver maar ik gun het ze van harte. In de besloten ruimte van mijn bescheiden universum hebben ze alvast een onmeetbaar gat geslagen naar tijdloze schoonheid. Slechts weinigen deden hen dat voor. The Smiths miste ik volledig wegens te jong. American Music Club wegens te weinig succes. Bidden we met z'n allen dat we The National nooit mogen missen wegens te veel succes of te oud.