Lang geleden dat ik (en ik niet alleen) nog eens zo naar een plaat had zitten uitkijken als naar High Violet. Sinds januari werd het zelfs echt aftellen en angstvallig het web afspeuren naar sneak previews en concrete informatie. Beetje bij beetje wordt dat verlangen sterker en sterker. Om Hal Hartley te citeren: "There's only trouble and desire. And the funny thing is when you desire something, you immediately get into trouble. And when you're in trouble, you don't desire anything at all". Tegelijk met het verlangen groeide immers ook de angst. Hoe konden ze ooit tippen aan Boxer? Die tijdloze parel waarmee het vijftal uit Brooklyn hun plaats in de rockgeschiedenis definitief verwierf. Drie jaar later ligt hier nu deze High Violet voor ons klaar. Drie jaar wachten. Verzuchten. Rekenen op. En is het dat maar? Elf gitaarliedjes geconstrueerd met (hun) gekende elementen uit de Amerikaanse (indie)rock. Met een zanger die nog geeneens echt kan zingen? The Beatles leverden om het jaar wel een meesterwerk af?!

En toch hebben we het weer zitten. Al weken lopen we weer te pas en te onpas flarden te zingen over spinnen en bijen. Hebben we het na nog geen minuutje al in de mot dat ook dit geen doordeweekse plaat is, maar dat ze het 'm weer gelapt hebben. Kunnen we onze bewondering voor drummer Devendorf niet onder stoelen of banken steken. Halen we opgelucht adem dat we The National weer 3 jaar met vuur kunnen blijven verdedigen en promoten. Maar bovenal hebben we bewondering voor het feit dat de heren onze hooggespannen verwachtingen hebben weten in te lossen en hun "unelegant fall" alvast weer met 1 plaat hebben uitgesteld.

Een collega recensent schreef het al: "vergelijken met Boxer is zinloos". Klopt als een bus. Zo ver hebben ze het dus ondertussen al geschopt. Dat we ons niet eens meer bezighouden met waarin de nieuwe plaat verschilt met de oude en waarom dat dan wel beter of slechter is. Nee, we hebben weer 11 nieuwe diamantjes gekregen die we de komende maanden uitgebreid onder de loupe kunnen nemen en waarbij we het licht steeds weer naar een nieuwe kant kunnen zien weerkaatsen. En dat is een hartverwarmende gedachte: weten dat we nog niet klaar zijn met deze plaat. Onze maatschappij is al genoeg verworden tot hap-slik-weg. Het is een onschatbare troost om te weten dat er uit doordeweekse dingen nog altijd iets nieuws en moois kan groeien. The God of small things, weet u wel?

Zo zien ze er ook uit. Geen grootse poses of gekke pakjes (hallo Coldplay?). Normaal doen is al goed genoeg. Berninger doet trouwens al heel z'n leven vergeefse moeite om dat normale leven te leiden. "With my kid on my shoulders I try/ not to hurt anybody I like". So true. Of "I still owe money/to the money/to the money I owe". Iedereen met een hypotheek heft z'n glas in de lucht: cheers, mate. De broederparen staan er bij en geven de man vleugels. De Dessner-tweeling met hun gruizelige gitaren en de grensvlakenergie die daaruit ontstaat. Bij de Devendorfs is het zoals eerder gezegd vooral de geniale subtiliteit van Bryan die opvalt. Voeg daar nog wat smaakversterkers zoals Padma Newsom, Sufjan Stevens, Justin Vernom,... aan toe en je krijgt wat men in de (japanse) kookkunst "Umami" noemt, of de vijfde smaak. Om in de gastronomische sfeer verder te gaan: eerlijke producten op respectvolle manier behandelen en samen verheffen tot een synergetisch gerecht.

De reden dat we 3 jaar op High Violet hebben moeten wachten is dat de heren niet vlug tevreden zijn. Demo's worden tot op het bot ontleed en daarna weer zorgvuldig in elkaar gepuzzeld. Zo kreeg Lemonworld haast 300 takes te verwerken waar ze uiteindelijk niks mee deden en gewoon de originele opname gebruikten. Waste of time? Wie zal het zeggen? Het pleit in ieder geval voor hen dat ze hun job serieus nemen en niet vlug tevreden zijn. Nabokov wist het al: "Omhels het detail, het goddelijke detail." Waar wacht u nog op?