Gitaren en electronica. Men heeft ze al vaak proberen te verzoenen. Ook +/-, aangevoerd door zanger/gitarist James Balayut van Versus, heeft zich dit tot doel gesteld. Met wisselend succes echter, zo blijkt uit deze plaat.
Opener Ventriloquist is een mooi voorbeeld van wat +/- tracht te doen. Een leuk gitaarloopje krijgt gezelschap van een drumbeat en daar wordt dan wat op gevarieerd/geïmproviseerd met ProTools en een riff. Op zich allemaal niet slecht, maar het geheel mist een beetje richting. Surprise is uitgesproken 80's electronica en Trapped under ice floes is gewoon een uitsgeproken indierocker. She's got your eyes gaat Tortoise achterna (maar Tortoise zou bv. al direct de zang weggelaten en er iets beter mee gedaan hebben) en Summer dress 1 is een akoestisch gitaarlied...
U snapt misschien ondertussen al zo'n beetje waar ik naartoe wil. We zijn halfweg het album en het is nogal een allegaartje van allerlei zaken. Nu heb ik eens een afwisselende plaat en het is weer niet goed, denk ik dan bij mezelf. Ik hou van afwisseling, ik hou van meer van hetzelfde. Basisregel is dat het goed moet zijn. En daarvoor hoor ik hier een beetje teveel ideeën en te weinig kennis om te weten wat er mee aan te vangen.
Maar laten we +/- vooral niet afschrijven, want Trapped... kende ik al van vorig jaar en haalde toen mijn eindejaarslijstje omdat het zo'n verdomd goeie song is. Here we are (again) is een nummer dat iedereen die Snow Patrol (genomineerd voor een Mercury Music Prize dit jaar) goed vindt moet horen. In No one sees you like I do is hun opzet wel geslaagd.
Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat ze hun naam niet toevallig hebben gekozen. Het is gewoon een goeie omschrijving van wat ze nu brengen. Als ze er in slagen om al de ideeën netjes te ordenen (en er soms ook gewoon eens eentje weg te laten), dan kan die - er ooit nog wel eens af. Voorlopig ma die echter nog wel even blijven staan.