Dit zou wel eens de moeilijkste recensie kunnen worden die ik dit jaar schrijf. Black Sheep Boy van Okkervil River wordt immers overal lof toegezwaaid maar op één of andere manier slaag ik er nooit in om helemaal "in het album" te komen.
Het begint nochtans alleraardigst met het korte gelijknamige titelnummer dat een waar miniatuurtje is, zowel tekstueel als muzikaal. For real is voor mij het beste nummer op de plaat met een schit-te-ren-de gitaarpartij en de aparte dynamiek. (U kunt het nr. trouwens downloaden als u de link links hiernaast volgt). Met In a radio song is op zich weer niks mis mee, maar op dit moment slaat bij mij een licht gevoel van argwaan toe. Begin ik te zoeken naar waar ik dit allemaal al eens gehoord heb (denk Bright Eyes). Vind ik dat de zangpartijen en teksten van Will Sheff soms té geforceerd zijn. Met als gevolg dat ik ze niet als oprecht ervaar, en dat is nogal van belang bij dit soort muziek.
Dit gevoel blijft jammer genoeg aanslepen doorheen de rest van de plaat. Niet echt weten wat er precies aan schort, maar toch iets missen. Op den duur ga je dan de onvolkomenheden, die bij een andere plaat juist de charme zouden uitmaken, als storend gaan ervaren. Met als gevolg dat ik een song als Get Big vervelend vind en A Stone gezaag en tekstueel belachelijk. Nochtans zijn er ook zaken die ik echt geslaagd vind, bijvoorbeeld het gebruik van koperblazers zoals in het mooie A King and A Queen dat ik graag The Delgados eens had horen coveren, maar dat zal voor in een ander leven zijn.
Samengevat, Black Sheep Boy is geen gemakkelijke plaat en dat was duidelijk ook de bedoeling afgaande op de rijke instrumentaties en doorwrochte teksten. Maar voor mij gaat muziek over gevoel: gevoelens uitdrukken, transponeren, oproepen,... en daar slaagt deze plaat bij mij te weinig in. En niks is zo voorbijgaand als muziek die je onverschillig laat, terwijl elke noot op deze plaat nu net het tegenovergestelde wou bereiken.