Als er weer eens nieuw werk van één mijner favoriete groepjes wordt uitgebracht, ren ik haast euforisch naar de platenboer om het schijfje in mijn toch al redelijk uit de kluiten gewassen CD-collectie op te nemen. Pas daarna browse ik door de verschillende media en lees ik de recensies. Ik wil immers niet dat ik een oordeel lees alvorens ik zelf over mijn favorieten heb geoordeeld. Als de plaat dan in een recensie genadeloos wordt neergesabeld, dan weet ik tenminste of dat al dan niet terecht is. Als dat dan naar mijn bescheiden oordeel niet zo is, ben ik zeer ontgoocheld in de recensent. Ik zou hem dan willen vragen of hij de plaat wel voldoende heeft beluisterd, of hij dat nummer wel gehoord heeft, of hij zijn koptelefoon wel gebruikt heeft, enz. We weten immers allemaal maar al te goed dat sommige platen hun diepste geheimen slechts schoorvoetend prijsgeven en dat geldt in het bijzonder voor de juweeltjes waarmee Pinback telkens weer op de proppen komt. Hun derde juweel, “Summer in Abaddon” is daarop geen uitzondering. Maar laat ik dit duidelijk stellen: Pinback klinkt volwassener dan ooit tevoren!! Was hun eerste plaat nog gewoon schattig en hun tweede hartverwarmend, dan is hun derde schattig, harverwarmend en euh volwassener. De muziek van Pinback klinkt voller, rijker en is niettemin typisch Pinback. De herkenbare drums en gitaartlijnen, de hemelse stemmetjes en de Babylonische teksten zijn vintage Pinback. De plaat is bovendien uitgebalanceerd en kent geen zwakke momenten. Wie Pinback al afschrijft, heeft ongelijk. Pinback rules!!