Hey! In afwachting van de echte, nieuwe studioplaat van de indiegodfathers (and 1 mother) die later dit jaar op de markt zou komen (zou het?! zou het?!), kunnen de fans zich alvast opwarmen aan deze live "Greatest Hits". De dubbelaar bevat opnames uit de US en UK van de reünietournee waarmee ze ons ook op Pukkelpop in opperste extase brachten. De plaat is exclusief verkrijgbaar op de uitstekende en goedkope online muziekwinkel www.emusic.com.
De Pixies waren, en zijn nog altijd, kick-ass! Getuige daarvan de opener Planet of Sound met de typische Pixies ingrediënten: simpele baslijnen, vocale uithalen, schreeuwerige gitaren. Op de voet gevolgd door één van mijn all time favorites Debaser, de song waarop de Pixies het perfecte huwelijk vonden tussen indie en pop. Dat ze het geheel nog afwerkten met een surrealistische tekst over een film van Buñuel... Wie doet het hen na?
Ik zei het in de inleiding al: met een fikse greep uit hun beste releases kan je deze plaat makkelijk als een greatest hits zien. Dat het bovendien nog uitstekende opnames van dito performances zijn zou genoeg moeten zijn om iedere rechtgeaarde indiefan naar de kredietkaart te doen grijpen.
Gouge Away klinkt lekker zwoel en net zoals in Hasselt wordt Wave of Mutilation eerst als slaapliedje gebracht (de Indeanapolis-versie) en dan als kleine splinterbom (de San Francisco-versie). Let ook op de relaxte versie van La la love you (je zou haast gaan denken dat ze elkaar echt graag zijn blijven zien al die jaren) of Mr. Grieves (die lach van Black Frances gecombineerd met de zwartgalligheid van de tekst: "can you swing from a good rope?", is er iets mis met mij als ik dit goed vind?). Orgelpunt is toch wel Vamos, ofte The Pixies op z'n spannendst. Niet toevallig torent deze track in lengte met zijn dikke 7 minuten boven alle andere uit: een gebeitelde ritmesectie, maniakale vocalen en heerlijk chaotische en distorted gitaren maken dit tot een orgiastisch hoogtepunt.
Als minpuntjes zou je kunnen aanhalen dat er toch wel weinig verschil is met de studioversies (maar kon daar nog veel aan verbeterd worden?). Het ontbreken van één van de persoonlijke favorieten (in mijn geval Isla De Encanta) is een argument dat je bij vrijwel elke compilatie kan gebruiken, dus een kneusje dat daar over valt.
Met deze plaat krijgt iedereeen die er niet bij kon zijn de afgelopen twee jaar alsnog de kans om de sfeer op te snuiven. Wie er wel bij was voelt direct opnieuw de opwinding. Maar bovenal is Hey - Pixies live een sterke collectie songs die op de alternative meerwaardezoeker van mijn generatie een onuitwisbare indruk hebben gemaakt. "Baby, aren't you tired of this? UH!". No way, baby. UH!