Oei, dat was even schrikken, die cover. Ik verkies toch de gebruikelijke collage covers in plaats van enkel de kop van Pollard zelf. Gelukkig is er met de muziek niks löss en heeft Pollard weer 26 min of meer afgewerkte muziekstukjes in elkaar geknutseld. De ideeënstroom bij de man lijkt schier eindeloos, al dient er meteen bij gezegd dat deze plaat al niet zo vers meer is en al sinfs 2004 klaar lag. Maar dat was te dicht op het officiële einde van zijn Guided by Voices vond de platenfirma en dus werd de plaat nu pas op de mensheid losgelaten.
Zijn rijk gevulde discografie (op zijn minst een dikke twintig LP's) telt een heel resem charmante pareltjes waarvan sommige tot mijn all time favorites behoren. Of hij dat nu deed als Guided By Voices, onder zijn eigen naam of in de Fading Captain serie, veel verschil maakt het allemaal niet. Je herkent nog steeds een Pollard song aan de titel alleen al. Ook nu weer: Love is stronger than witchcraft, Kick me and cancel en The US Mustard Company kunnen alleen maar aan zijn brein ontspruiten.
Zijn grootste kwaliteit is tevens zijn grootste zwakte. De ex-leraar loopt over van de drank, ik bedoel de muzikale ingevingen en die moeten dan ook zo snel mogelijk op band gegooid worden. Je moet als luisteraar moeite doen om het geniale van het idee te horen en je de rest in te beelden. Het is niet hap-slik-weg zoals bijvoorbeeld R.E.M. of Coldplay waarbij er heel goed is nagedacht over arrangementen, noten, timing,... Heel die "drukdoenerij" is niet aan hem besteed. Dat hij vaak betere songs schrijft dan voorgenoemde bands, misschien juist door het feit dat je fantasie geprikkeld wordt, is echter een feit.
Ik moet toegeven dat ik in het begin een compleet verkeerde voorstelling had van Guided by Voices. Ik had net Alien Lanes gehoord en ik was compleet weg van de lo-fi en no-nonse aanpak van het vijftal. Afgaande op de bandfoto op de achterkant van de CD was ik tot de conclusie gekomen dat we hier te maken hadden met een stel mateloos getalenteerde lieden die heel bewust hun eigen songs aborteerden om hun genie nog te benadrukken. Tot ik ze live zag en ik Pollard de ene sigaret na de andere teug Bourbon zag nemen. Ik wist niet hoe rock 'n' roll ze wel waren tot dat moment.
Maar waarheen leidt deze saaie geschiedenisles ons nu eigenlijk, vraagt u zich ondertussen vast af. Wel, From a compound eye is de beste, meest Guided By Voices-plaat die Pollard solo al heeft gemaakt (met die beperking dat ik het hier enkel heb over de soloplaten in mijn bezit). Het is als het ware een retrospectieve op mans verschillende stijlen: gewone heteroseksule rock 'n' roll (I'm a widow), pure pop (Light Show), powerpop (Love is stroner than witccraft), indierock (50 year old baby), fucked up lo-fi (Kensington Cradle), saai en ongeïnspireerd gezwets (de eerste minuut van The Right Thing), glam rock (The Numbered Head),...
Het beste aan deze plaat is echter dat hij zichzelf niet alleen voortreffelijk covert, maar er bovendien nog wat extra bovenop gooit. Ik heb het dan vooral over de kleine details: de harmonica op Gold, de prog-rock aanpak van Field Jacket Blues, de synths in A flowering orphan en Other dogs remain, de infantiele sexuele innuendo's die nu wel goed zitten ("I'm a widow and I'm hot to do you"),... maar bovenal de consistente kwaliteit. Dat was in het verleden al eens minder! En dan is er natuurlijk nog altijd zijn gouden stem (een wonder met al die smeerlapperij die hij tot zich neemt). Ik ken er geen ander die evenveel melancholie als hoop kan uitstralen. U wel?
Ik kreeg deze week een sms'je "Ik mis je" toen ik aan het luisteren was naar Fresh Treats, Salad Shooters and Zip Guns. Ik ben atheïst, maar ik geloof in a god of small things. Hij was me goedgezind die dag.