Ik weet het, het is niet onze gewoonte om oude platen te gaan bespreken, maar voor deze in 1992 uitgebrachte debuutplaat van Polvo maak ik graag een uitzondering. De eerste releases van Polvo zijn pas eind deze maand beschikbaar gemaakt op e-music en zo zag ik mijn kans schoon om mijn Polvo-collectie eindelijk te vervolledigen.
Polvo was een 4-tal uit Chapel Hill, en slaagde erin om op z'n eentje het etiket "Chapel Hill math rock" uit te vinden. De vier leden waren drummer Eddie Watkins, zanger/gitarist Ash Bowie (nu nog actief bij zijn echtgenote Mary Timony), bassist Steve Popson, en zanger/gitarist Dave Brylawski. Watkins verliet Polvo nog voor de opnames van zwanezang Shapes in 1998.
Laten we even teruggaan naar 1992. Bush is president, de orkaan Andrew breekt alle schaderecords,... what else is new? Het waren ook gouden tijden voor de gitaarrock, dankzij de grote doorbraak van Nirvana het jaar daarvoor. Midden al dat gitaargeweld slaagde Polvo erin een volstrekt uniek geluid te vinden, en alleen al daarom verdient deze plaat alsnog uw aandacht.
Polvo verstond als geen ander de kunst om het atonale met de melodie te verbinden. Gitaarlijnen zijn even grillig als origineel. Het ritme is overal en nergens. De zang zit meestal lekker achteraan de mix, zoals JohanK schreef toen hij me deze band liet ontdekken (waarvoor eeuwige dank, trouwens). Het geheel is een heerlijke brij van muziek die ondanks al zijn pogingen om niet te rocken verdomd hard euhm...rockt!
Naar het schijnt was deze plaat trouwens de eerste die verscheen op het ondertussen gerenomeerde indielabel Merge. Qua binnenkomer kon dit alvast tellen. Voor wie fan is van Unwound, Blonde Redhead, Modest Mouse, The Dismemberment Plan, Pavement, Built to Spill, Dinosaur Jr, Sonic Youth,... en Polvo nog niet kent, laat dit niet langer een Cor-Crane secret blijven.
En ohja, de plaat klokt af na een goeie 38 minuten en dateert dus ook nog van de goeie ouwe tijd dat niet alle mogelijke ruimte op een CD volgestouwd moest worden...