Toen de loodzware grunge nog hoogtij vierde was Frosting on the beater van The Posies een welkome verademing met hun poppy melodieën en hemelse harmonieën. De opvolger, Amazing Disgrace, was hun gooi naar het sterrendom maar verkocht helaas voor geen meter. Niet wars van enige ironie (hun debuutplaat was getiteld Failure) brachten het dynamische duo Jon Auer en Ken Stringfellow in 1998 dan hun zwanezang, Success, uit. Althans, zo leek het, want na verschillende solo-uitstapjes ligt er nu plots weer een nieuwe plaat in de rekken.
Every kind of light was naar het schijnt een vlotte bevaling en is de eerste plaat waarop elk bandlid evenveel inspraak kreeg. The Posies zelf zijn er zeer over te spreken. Ik daarentegen ben een andere mening toegedaan. In het solowerk van de twee frontmannen werd duidelijk dat de meest getalenteerde in de band toch wel Jon Auer was. Het solowerk van Stringfellow was dan misschien wel gevarieerder, het was ook meestal zum kotzen.
Helaas heeft laatsgenoemde ook zijn belegen AOR-sound mee getransporteerd naar de rest van The Posies. In hun pogingen om een meer gelaagde, veelzijdiger geluid te vinden is de band vergeten waar ze eigenlijk goed in waren: powerpop bezaaid met klaterende riffs, prachtige samenzang en melodieën die je op slag deden vergeten dat er na zonneschijn regen komt.
Het eerste deel van de plaat doet zijn best om de schijn nog hoog te houden en is nog genietbaar. It's great to be here again opent de plaat en is niet echt het soort nummer dat je verwacht had van The Posies en het plezier is dus niet wederzijds. Conversations doet zijn best om aansluiting te vinden bij eerder werk, maar de dynamiek van vroeger is er niet echt meer. Ook All in a day's work is in hetzelfde bedje ziek. I guess you're right is het nummer waarin ze erin slagen nog even te raken aan de magie van vroeger. Na Anything & everything komt er niks meer dat nog de moeite is. In de hardere rockers (Second time around en I finally found the jungle I like) klinken ze als Cheap Trick en daar is behalve een hoge kitschfactor niks van toegevoegde waarde bij te winnen. De zachtere nummers schuiven zo aan je voorbij en voor je het weet is de plaat al gedaan.
Zeven jaar na Success is dit de plaat waar eigenlijk niemand op zat te wachten. en waarmee ze een hoop aan credibiliteit zullen inboeten. Every kind of light wou wellicht een rijpere, rustiger en veelzijder band laten horen. Maar de klasse van weleer hebben ze in een donker hoekje laten liggen. De laatste doet het licht maar uit.