Geef toe: het zat er aan te komen. Ooit moest de periode van absolute windstilte een halt toegeroepen worden. Tijd om te ontwaken uit onze zen-coma gevuld met het tekenen van mandala's, reciteren van Vedisch Sanskriete hymnes en metafysische levitatie op wijze van Ignatius van Loyola. Er was wel een klein bommetje voor nodig, getiteld Wolfgang Amadeus Phoenix.

"Think less but see it grow" (Lisztomania) is al jaren het adagium waarmee deze Franse post-poppers onze persoonlijke hitparades bestormen. Lisztomania knalt de alweer vierde plaat van dit kwartet uit Versailles heerlijk uw trommelvliezen binnen. (Met dat "do let do let do let jugulate do let do let do"-breakje heb ik overigens al meer levitatie bereikt dan Ingeborg in een ayurvedische orgie). Voeg er nog wat raak gekozen rifjes en synths aan toe en we zijn weer een prachtig zomerplaatje rijker. En dat is toch wel Phoenix op z'n best: op vakantie, 's morgens ontwaken en de luiken opengooien waarbij het zonlicht ineens met hele bakken naar binnen valt, even uitrekken, aan je ballen krabben en weten dat je voor de rest van de dag niet zal lastig gevallen worden door meneer of mevrouw de baas en dat de moeilijkste keuze die je die dag zal maken de keuze tussen bubbels, wit of rosé als aperitief zal zijn...

Betekent dit dan dat de muziek van Phoenix te vrijblijvend, te kortstondig of te dromerig is? Welnee. Welja. Jugulate. Op z'n best zit het toch allemaal bijzonder clever in elkaar. En verdomd moeilijk te omschrijven wat het nu net is wat Phoenix tot zo'n heerlijk bandje maakt. Laten we het op hun "je-se sais-quoi" houden eigenlijk: de verlegen zang van Thomas Mars, die ene raak gekozen hi-hat, de hippe productie (getekend Mr. Zdar),... Zoals altijd zijn het de details die het verschil maken. Hoogtepunten opnoemen is een beetje zinloos aangezien de hele plaat staat als een huis. Zelfs het post-rockerige Love like a sunset (denk neo-kraut à la TransAm, Tarwater, Air,...) blijft overeind in deze oeverloze poel van melodieën.

"True and everlasting that's what you want" (Countdown). Ge moogt gerust zijn. En het is meteen de perfecte samenvatting van deze plaat: een tijdloze parel. Even infectueus als de Mexicaanse griep, zeker geen Kultuur met de kleine K (danku CD&V!) en in tijden van crisis uw zuurverdiende centen meer dan waard.

P.S.: schuim zeker ook het internet af naar remixes, er zitten een paar pareltjes tussen!