Zelf ben ik een verstokte carnivoor, maar de albums van het nog steeds relatief onbekende Seafood gaan er ook vlotjes in. Het kwartet is ondertussen aan zijn derde reguliere album toe en het menu dat ze serveren wordt delicieuzer met elk album.
Seafood is in wezen het zoveelste Britpop/Britrock groepje, maar ontstijgt de middelmaat dankzij sterke songs en uitstekende zang (met man-vrouw variatie). Qua referenties lijkt Idlewild me de meest voor de hand liggende: catchy songs met scherpe randjes, enkele goed verteerbare ballads, emotionele zangpartijen.
Het nieuwe album heeft een rijker geluid dan de twee vorige en de songs hebben aan diepgang en subtiliteit gewonnen, al zullen anderen dan weer zeggen dat de angel (al is dat in het Seafood-jargon niet erg toepasselijk) wat uit de nummers is gehaald. Ook daar valt wel iets voor te zeggen, want er staan wel enkele nummers op die na drie luisterbeurten gaan vervelen, genre “no sense of home”. Exemplarisch nummer op dit album is “Summer Falls”: melancholische inslag, maar minder melig dan Travis of Keane.
In feite zijn dit 3 recensies voor de prijs van één, want alle Seafood-albums zijn het aanhoren waard.
Bon, vanavond voor de gelegenheid eens mosselen!