Sleater/Kinney zijn al aan hun zevende album toe ondertussen. Ze kozen meteen voor een nieuwe platenmaatschappij (SubPop) en een topproducer (Dave Fridmann). De verzamelde vakpers en muziekbloggers komen zo ongeveer collectief klaar over deze The Woods, maar ik heb toch zware twijfels.
The Woods is in ieder geval hun meest "serieuze" plaat tot nu toe. Maar laat het nu net dat ietwat nonchalante, happy-go-lucky sfeertje van bv. Oh-oh zijn dat ik nu net leuk vond aan deze punkrockmeiden. Als je echter een producer als Fridmann achter de knoppen zet, dan mag het allemaal wat wijdser, dieper, grootser. Ik ben geen fan van Mercury Rev (onlangs nog vakkundig afgekraakt door onze Ayatollah), maar hij produceerde wel één van mijn favoriete platen allertijden (Come on Die young van Mogwai), dus ik heb niet echt iets tegen de man. Zijn aanpak zorgde voor magie bij Mogwai, maar voor mij niet bij Sleater/Kinney.
Toegegeven, er is moed en talent voor nodig om een nieuw geluid te vinden en dat doen ze met hun mix van 70's rock en indiehooks, maar zo'n verschrikkelijk goeie songschrijvers zijn Brownstein, Weiss en Tucker helaas niet. Ze kunnen best een fijne deun tevoorschijn toveren, maar op deze plaat hebben ze toch wel iets te hard hun best gedaan. In de betere momenten komen ze daarbij in de buurt van een goeie Pretty Girls Make Graves (het uitstekende Jumpers) en soms moet ik ook aan de gitaarsound van wijlen-The Throwing Muses denken. In Let's call it love wordt er op los geïmproviseerd en gesoleerd, zoals Yo La Tengo dat ook wel eens durft te doen. Helaas verdwaal ik te veel in hun bos, zie ik door de bomen het bos niet meer, worden er te weinig nagels met koppen geslagen, vallen er te weinig spaanders, om over het gezaag nog maar te zwijgen...
Kortom, alle goeie intenties en pogingen ten spijt moeten we dus concluderen dat S/K toch wel te licht uitvalt om zich te wagen aan dit soort werk. OK, miscchien waren hun vorige werkstukken niet zo consistent, maar liever een paar leuke uitschieters dan een consistente middelmaat. Ik snap niet hoe men hier zo wild kan over zijn, het is nu niet dat er momenteel geen betere gitaargroepjes zijn. Ik moet in ieder geval huiveren als men durft te vergelijken met Sonic Youth, Fugazi, Nirvana, John Lennon,... Maar er is waarschijnlijk maar één invloedrijk persoon nodig om een ronkende kritiek te schrijven en de rest springt mee op de kar. Ik was helaas al vertrokken op die van Maxïmo Park en ik heb vooralsnog geen zin om daar af te springen voor dit soort platen.