Mark Kozelek heeft altijd al een een talent gehad voor het brengen van covers. Als Red House Painters deed hij z'n eigen ding met AC/DC, Yes, Paul McCartney en John Denver, om er maar enkele te noemen. We keken dus ook niet raar op toen de media (ook wij) berichtten over het voornemen van de Sun Kil Moon frontman om een album op te nemen vol met covers van Modest Mouse. Meer nog, een ongeduldige nieuwsgierigheid maakte zich van ons meester.
Mark Kozelek en zijn Red House Painters waren samen met American Music Club de onbetwiste voortrekkers van het Californische "New Miserabilism" eind vorige eeuw en om de één of andere onduidelijke reden hielden ze er eind jaren '90 mee op. Ik vermoed dat dit te maken had met problemen met de platenfirma. Het duurde immers een paar jaar voor die de zwanezang Old Ramón op de wereld loslieten, en wellicht stipuleerden de kleine lettertjes dat de naam Red House Painters niet meer gebruikt mocht worden. Kozelek bracht daarna enkele soloplaten uit om terug te keren met bijna de voltalige Red House Painters als Sun Kil Moon. Het verbaasde ons dus ook niet dat er geen muzikale ommezwaaien bij te pas kwamen en dat de evolutie van eerder Brits gerichte slocore naar rootsy "Neil Young voor de alternativo" werd verdergezet doorheen de jaren en pseudoniemen.
Zoals eerder gezegd, het naar eigen hand zetten van andermans werk was altijd al een straffe kant van de man. Zo bleef er van Paul McCartney's vrolijke Silly Love Songs een mistroostig hoopje ellende over nadat Kozelek er mee klaar was. Maar man, kan die kerel een onwaarschijnlijke pracht geven aan mistroostige hoopjes ellende?! Veel Modest Mouse valt er dus ook niet meer te herkennen in deze verzameling covers (een diverse verzameling vanop verschillende platen van Isaac Brock en de zijnen). Het zullen dus vooral de fans van Kozelek zijn die zich in de handen kunnen wrijven en zich zoals steeds kunnen verwarmen aan de melancholische pracht en grandeur die we ondertussen van hem gewend zijn.
Naar het waarom van deze plaat heb ik het raden. Wou Kozelek de indiestatus van de bescheiden muizen waarderen en/of bevestigen? Meestal doet men zoiets toch als een band uit elkaar gaat of er iemand sterft? Of moeten we deze plaat zien als zomaar een tussendoortje? Kwalitatief zit daar in ieder geval het mankementje. Deze verzameling covers klinkt net dat tikje te vrijblijvend om van een echt goeie plaat te spreken. De manier waarop Kozelek erin slaagt om zijn eigen ziel in de songs van anderen te leggen en zijn eigen typische draai aan de nummers te geven is op zich een sterk gegeven, maar het werkt voor mij beter in kleinere dosis. Wanneer de herinterpreatie van een bestaande song tussen zijn eigen parels staat, brengen ze voor mij meer over dan onder louter soortgenoten, helpen ze boodschap te verduidelijken,... Allemaal naast elkaar heb je zoiets van "ja, dit truukje kennen we nu wel."
Toch blijft het genieten van bijvoorbeeld de versies van Tiny Cities made of ashes (de akoustische, pastorale pracht van Kozelek in vol ormaat), Neverending Math Equation (meeslepend en hypnotiserend zoals de beste Red House Painters) of Space Travel is boring (de korte slottrack op het debuut van Modest Mouse This Is A Long Drive For Someone With Nothing To Think About die hier verdubbeld wordt in lengte)(wat naar Kozelek's normen dan weer een "quickie" is).
Voor mij hoeft u zich deze plaat dus niet per sé aan te schaffen als u wil kennismaken met het werk van deze treurwilg. Nee, dan spendeert u uw geld beter aan Songs for a blue Guitar (1996) of aan Ghosts of the great highway (2003). Of aan het originele werk van Modest Mouse. Fans van deze laatste geven deze plaat toch best eerst even een testrit. Fans van Mark kozelek, zoals ik, kopen alles wat de man uitbrengt zonder er ook maar één noot van gehoord te hebben. Dat ik ook fan ben van van Modest Mouse is mooi meegenomen, en mijn plezier kan dus dubbel op!