Afgaande op hun uiterlijk zou je de jongens en meisjes van Sonic Youth eerder op Rimpelrock dan op Pukkelpop moeten terugvinden. Hoewel. Thurston Moore, Kim Gordon, Lee Ranaldo en co draaien al meer dan 20 jaar mee in het muziekwereldje en hun muziek blijft een statement waar die verfoeilijke tand des tijds nog altijd geen grip op heeft gekregen. Dat is met hun 19de plaat Sonic Nurse niet veranderd.
Ook al hebben de New Yorkers door de jaren heen talloze groepen en artiesten beïnvloed, verrassen doen ze niet meer. Ze verfijnden hun sound en hebben die vrijwel perfect in de vingers. Het maakt hen tot één van die groepen die niet keer op keer zichzelf uitvindt, maar toch steeds weer platen aflevert die in je cd-rek op het schap “te koesteren” staan.
Sonic Youth is met de leeftijd ook minder rebels en een stuk melodieuzer gaan klinken. Wellicht heeft dat deels te maken met de man die op Sonic Nurse op de setlist staat en tevens achter de knoppen zat: Jim O’Rourke, die ook Wilco hoge toppen doet scheren. Bedroeg de hoeveelheid noise vroeger enkele minuten per nummer, gaat het nu hooguit om een handvol minuten per album. In het veelgelaagde Dripping dream wordt duidelijk dat het kleurrijke klankpalet voorrang heeft op de dagelijkse dosis distorsion: het stoorzendertje staat wel hoorbaar aan, maar speelt geen prominente rol in de song. Misschien is dit wel een goede synthese van hoe Sonic Youth momenteel klinkt. Ook al zijn de weerhaken en angels niet verdwenen, zijn de geestelijke vaders van de No Wave poppier en beluisterbaar geworden. Luister naar Unmade bed en je begrijpt wat uw nederige dienaar bedoelt
Ook nu weer verdelen Moore (zeemzoeterig), Gordon (manisch en hakkelend) en Ranaldo (parlando) de zangpartijen onder elkaar, wat het album extra cachet geeft. In Kim Gordon and the Arthur Doyle hand cream zingt La Gordon alsof ze wordt achtervolgd door de man uit The Texas Chain Massacre of in een innige omhelzing zit met Edward Scissorhands. In werkelijkheid spuwt ze haar gal over de showbusiness en wat die met artiesten kan aanrichten. “Maybe you need an emo boy/no underwear on the director’s chair/you are seemingly unconscious/of what you’re body’s doing/like miss Monroe your head don’t know/exactly what you’re body’s doing” luidt het in de song waarin Mariah Carey de hoofdrol speelt.
Stones is ongetwijfeld het hoogtepunt op Sonic Nurse, een weergaloze trip met een rollercoaster door het gesofisticeerde muzikale universum van het kwartet. Dude ranch nurse is een zweverig nummer waar af en toe een typische Pixies-gitaarrif opduikt. Het strakke New Hampshire schakelt meteen in een hogere versnelling en laat enkele gitaren een auditief gevecht leveren. I love you golden blue begint onheilspellend en kabbelt nadien als een rivierbeekje verder door een idyllisch landschap. Kim Gordon fluistert ons wat apatisch toe. Je voelt dat er iets mis is gegaan: “dead boy stares/strange to meet you/dead boy cares/so great to see you”.
Uitzonderlijk voor Sonic Youth komt ook politiek even om de hoek kijken. Peace attack is een anti-oorlogs- en dus ook anti-Bush-lied. “Of the great anti-hate/springtime is wartime/I’ll rise to the crime-boss/electric guitar string/a bed of flowers”. Ook wij zijn niet echt te vinden voor een verstrengeling van kunst en politiek, maar zo vlak voor de presidentsverkiezingen in de VS is het eventjes gepermitteerd. A la guerre comme à la guerre!