Toen ik You're all I have voor het eerst op de radio hoorde was ik allesbehalve onder de indruk. Overgeproduceerd en een doordeweekse poprocker, vond ik. Maar kijk, de song groeide en slaagt erin ondanks zijn cliché's toch overeind te blijven. Niet in het minst door de oprechte melancholie van Gary Lightbody. De man die met zijn Reindeer Section zelfs 2 nummers in mijn trouwmis wist binnen te smokkelen.
"Put Sufjan Stevens on and we'll play your favorite song" zingt hij in Hands Open. Nee, hij heeft niet Coldplay gezegd, ook al wil men Snow Patrol per sé in hetzelfde vakje stoppen. Maar daarmee gaat men toch wel wat lichtzinnig voorbij aan de twee bloedmooie platen van The Reindeer Section waarin hij, en vooral hij, samen met leden van Arab Strap, Mogwai,... het mooie herfstweer mocht maken. En aan de indierock van de beginjaren.
Snow Patrol anno nu klinkt echter wel een pak "commerciëler" dan weleer maar de (ondertussen) 5 Schotten hebben op deze plaat hun sound wel veel directer gehouden dan, hier ga ik zelf, Coldplay op X&Y. Gemakzucht? Veilig spelen? Saai? Ja, het klopt allemaal wel, maar het gaat in muziek vaak om oprechtheid. Want doorheen de gecalculeerde radiovriendelijkheid klinkt toch best een aardig plaatje. Klinkt contradictorisch, maar Eyes Open slaagt er wonderwel in.
Het is leuk om in de zomer alle ramen in de auto naar beneden te laten en lekker te cruisen met een mooi melodietje. Eyes Open staat vol onaanstootgevende melodietjes die zo luchtig zijn als de zomerrokjes van de jonge meisjes of als de bonte kleedjes van de bomma's. Beiden zullen geen aanstoot nemen als je naast hen aan het rode licht staat. Al zouden die jonge meisjes wel eens massaal in zwijm kunnen vallen wanneer Lightbody zijn lieve woordjes in hun oor komt zingen. De bomma's daarentegen herkennen in hem een ideale schoonzoon. De meeste teksten spelen zich dan ook af op relationeel vlak. "Somehow everything I own smells of you, and for the tiniest moment it's all not true" klinkt het in You Could Be Happy, waarin het meisje er vandoor is. Waarmee Lightbody bewijst het bitterzoete genre nog steeds te beheersen.
Ja, ze doen er alles aan om Coldplay van de troon te stoten.
Ja, het is veel te beredeneerd dan goed voor ze is.
Ja, Eyes Open is een sell out, nog meer dan Final Straw dat was.
Misschien.
Misschien.
Net zoals je in de vuile, groezelige 8-track niemendalletjes van Guided By Voices een prachtmelodie kon ontdekken die je dag goed maakte, kan je op Eyes Open doorheen de retecommerciële productie nog steeds een onzekere en kwetsbare stem horen. Hopelijk slaagt die erin om overeind te blijven nu de promotionele pletwals vertrokken is. Sommige koppensnellers hebben de messen al gescherpt en voor je 't weet hebben de indieheads je uitgespuwd terwijl de massa geen nood aan je bleek te hebben ("Oeps, verkeerde marktanalyse... Daar is de deur. Have a nice day!"). Ze hebben het risico genomen, maar vooralsnog met stijl en panache. Dus genieten ze nu nog het voordeel van de twijfel.