Transferentie is een concept uit de psychoanlyse waarbij gevoelens voor de ene persoon onbewust worden geprojecteerd op een andere persoon. Ik ben geen psycholoog, dus pin me niet vast op deze uitspraak. Waar ik mijn handen wel voor in het vuur durf steken is dat een plaat van Spoon je nooit zal teleurstellen. Deze zevende plaat is geen uitzondering op die regel. Wel integendeel.

Je moet het Britt Daniel en Jim Eno wel nageven; niemand klinkt zoals hen. In een wereld waarin elke succesformule wordt uitgemolken en uitgewrongen tot er geen spatje originaliteit meer overblijft, drijft Spoon glansrijk boven. Als een almaar vooruitrollende sneeuwbal die hier en daar wat stukjes meepikt om er even verder alweer een paar kwijt te spelen (nooit gedacht dat ik deze vergelijking ooit nog eens zou bovenhalen)(al wie vertaalkunde Engels gevolgd heeft bij Johan Thielemans begrijpt waar ik het over heb)(of had tijdens de pauze het dichtsbijzijnde café al opgezocht). Maar we wijken af.

Wie gedacht had dat het viertal uit Austin na Ga Ga Ga Ga Ga Ga (ooh la la, rah rah ruma ha etc) de brug naar "een breder publiek" nog verder ging slaan komt bedrogen uit. Op Transference horen we een groep die het experiment niet schuwt. Bewust de andere kant uitgaat. Je confronteert met alternative invalshoeken. Een groep die er niet voor terugdeinst een demoversie op cassette te gebruiken omdat ze er in de studio niet in slaagden dezelfde vibe te creëren. Een groep die een popplaat kan schrijven zonder het strofe-refrein-brug triumviraat nodig te hebben. Een groep die kan grooven als Prince en rocken als The Pixies (en dan nog liefst in hetzelfde nummer). Een groep met lak aan conventies en bombast. Of zoals John Peel het ooit zei over The Fall: "Always the same, always different." Of zoals Mark E. Smith het ooit zelf zei: "I'm just never getting there. I'm getting round to it. I'm beginning to understand it a bit more."

Zo schaven Daniel & C° iedere plaat aan hun sound. Meticuleus. Geduldig. En tezelfdertijd ademen hun songs meer rock 'n' roll uit dan de verzamelde tattoos uit De Afrekening. Faut le faire. Toch doen ze het. Iedere keer opnieuw. En opnieuw. Wie kan het wat schelen? U, verdorie. Nogeensaantoezeg! Ik ben trouwens niet de enige die het zegt. Wie was de artiest van de noughties volgens www.metacritic.com? Niet Radiohead. Niet Outkast. Niet Arcade Fire. Wel Spoon, dames en heren. Hoe komt het toch dat wij (would be) recensenten het niet over ons hart krijgen een Spoonplaat af te kraken? D'r is toch niks leukers dan ineens een kar bagger en schijt te kunnen gooien over iets of iemand waar we een hekel aan hebben. Waarom koesteren we deze heren zozeer?

The proof of the pudding is in the eating. Lepel per lepel. Sinds 1996 ben ik er aan verslaafd. Wat zegt u? U heeft het meer voor Chris Martin? Betere zanger, mooier, prachtige melodieën, passioneler. Ahum. Beetje last van transferentie als u het mij vraagt. Britt Daniel is degene die u zoekt.

[GeertA]