Nu ligt de tijd van 4 concerten per maand al een tijdje achter mij (kids, weet u wel?), maar de Magdalenazaal in Brugge had ik nog niet bezocht. Best wel een leuk zaaltje dat me aan de grote zaal van de Botanique deed denken. Uitverkocht was het lang niet, maar doordat het er niet zo groot is, kreeg je toch een gezellige drukte. Het bier is hier zelfs nog in echte glazen! Ruime parkeergelegenheid ook, en tegelijk dicht tegen het centrum/station aan. Dat hebben de mensen van Cactus goed bekeken om hier concerten te organiseren. En dat moeten ze bij Spoon ook gedacht hebben, wat hen overdag meteen de kans gaf om de toerist uit te hangen (en dat kan je hen in dit geval ook moeilijk kwalijk nemen).
In een rechtvaardiger wereld echter, liet Spoon probleemloos een AB vollopen. Maar dan waren ze misschien net dat tikje te mainstream voor ons, en dan zijn we ook weer niet geheel tevreden. Ik zit er trouwens ook niks mee in om even het land te doorkruisen voor een optreden van Britt Daniel & C°. Het moet zo ondertussen de 5de keer zijn dat ik ze live aan het werk zag in ons smurfenlandje. De eerste keer was zo'n 10 jaar geleden, als voorprogramma van Guided by Voices in de Gentse Vooruit, en op een ontieglijk vroeg uur als ik me nog goed herinner.
Spoon gold toen als grote belofte bij Matador en had net een uitstekende debuutplaat (Telephono) afgeleverd met aan de Pixies schatplichtige indierock. Ze werden dan ook snel opgepikt door de major Elektra, maar die hebben het vakkundig verknoeid en de uitsekende opvolger A Series of Sneaks werd gepromoot als ware het de managers van Ronny King. Het werd een lang gevecht om het contract open te breken en opnieuw muziek te kunnen/mogen maken. Gelukkig gaf dit zanger/gitarist Britt Daniel wel de tijd om zijn stijl uit te puren, en toen Girls can Tell werd uitgebracht op het boomende Mergelabel, sloot de indiecommunity hen onmiddelijk terug in de armen en hun populariteit stijgt sindsdien met elke plaat, vooral dan aan de andere kant van de oceaan. Hier moeten ze het voorlopig nog doen met een Magadelenazaal (maar da's alweer een stap voorwaarts vergeleken met een Lintfabriek)(pas op, helemaal niks mis met de Lintfabriek, integendeel, maar er is toch een licht verschil in infra..stru.sstructuur). Wie zich zaterdag echter de moeite had getroost om de typisch Belgische herfst te trotseren, zal het zich niet beklaagd hebben.
The beast and dragon, adored creërde meteen de gepaste spanning die ook de laatste plaat Gimme Fiction, overheerst. Ook al brak er daardoor dan wel meteen een snaar (het zou niet de enige zijn die avond), het viertal uit Austin, Texas (enfin, of toch zo ongeveer, de band zelf ging er verder niet op in) liet zich niet uit zijn lood slaan en zette een sterke set neer. Er werd daarbij vooral geput uit het materiaal van Gimme Fiction, maar hey, dit was dan ook de tour om deze plaat te promoten. Af en toe was er ook plaats voor wat ouder werk. De debuutplaat bleef onaangeroerd, maar uit A series of sneaks werd het wispelturige 30 gallon tank (typisch voor "ouwerwetse" Spoon) en een snedig Car Radio (met de toetsenist op 2de gitaar) gebracht. De daaropvolgende platen kwamen uitgebreider aan bod en zo onthouden we bijvoorbeeld Me and the Bean, Fitted Shirt en Anything that you want.
De twee dingen die mij echter vooral opvielen was het feit dat de groep steeds meer heeft leren inhouden en doseren (wat langs de andere kant de rauwe, opwindende energie van vroeger wat heeft afgeplat) en, ten tweede, de steeds duidelijker invloed van Lennon en McCartney, zoals The Ayatollah die avond al terecht opmerkte. Britt Daniel is er immers in geslaagd om, zonder het medeweten van het "grote publiek", een hele rist fijne popdeunen bij elkaar te schrijven (The Way we get by, Sister Jack,...) waarin echter ook mooi buiten de lijntjes mag gekleurd worden (I turn my camera on, My mathematical mind,...). Op die manier is Spoon er in geslaagd om één van de spannendste bands van de afgelopen 10 jaar te zijn en te blijven. Waar ze je vroeger achterover sloegen met intense indiepower, verleiden ze je nu met pure popparels met weerhaakjes.
Een onvergetelijk optreden werd het zaterdag echter niet. Daarvoor ontbrak er toch net wat teveel opwinding en bezieling bij zowel band als publiek. Misschien lag dat inderdaad aan het geluid, zoals Britt Daniel tijdens het optreden ook liet merken. Niet alleen het publiek was beleefd stil tijdens de nummers, het volume op het podium zelf zat blijkbaar ook niet helemaal snor. Ook voor mij had het best wat harder gemogen. Maar laten we dat maar met de mantel der liefde bedekken, want de wereld is al onrechtvaardige genoeg. Zolang er echter bands als Spoon in rondlopen, zult u mij alvast niet horen klagen!