Leuk. Gewoon leuk. Ja, leuk. Is daar soms iets mis mee? Een betere omschrijving heb ik immers niet voor Stereolab. Het is retro, het is metro. Het is kitscherig, het is flirterig. Het is cool, het is zwoel. Het is charmant, het is flamboyant. Het is brainy met branie, tacky en wacky en dat allemaal in stereo! Ik word er zowaar lyrisch van, maar dat is louter en alleen omdat Fab Four Suture nu eindelijk de fuckin' lente inluidt. Op muzikaal vlak dan toch. De muziek op deze plaat is immers zo licht dat die de wolken doet verdwijnen en de zon weer laat schijnen. Maar nu kom ik met mijn lyrische bui blijkbaar vervaarlijk dicht in de buurt van tekstschrijvers van twijfelachtig allooi...
Back to business, dus. De plaat zelf bundelt een reeks 7-inches en previously unreleased tracks en is daardoor volgens sommige bronnen nogal onsamenhangend. Maar dat is het discours van Eddy Wally ook en toch twijfelt niemand aan zijn talent. Toch? Mij stoort het in ieder geval niet en het komt bij me over als een normaal/volwaardig Stereolab-album. Ongeveer 18 hebben ze er zo al op hun actief in hun 15-jarig bestaan. Deze Fab four suture misstaat er zeker niet tussen.
Van het Pinbackiaanse Whisper Pitch, over Belle & Sebastiaanse pop in Eye of the Volcano, of verknipte samba resulterend in een punky einde in Excursions into Oh-a-Oh, tot het moody en experimentele van Widow Weirdo. Het klinkt allemaal weer bijzonder goed en... leuk. Of wat had u verwacht?
Misschien klinkt het allemaal niet zo vernieuwend meer, maar met deze plaat bewijst Stereolab na al die jaren en tegenslag (de dood van Mary Hansen en de artistieke aderlating die daar het gevolg van was) er nog steeds te staan. Tot spijt van wie het hen benijdt. Met andere woorden: nog steeds warm aanbevolen aan de fans van oa. Yo La Tengo, krautrock, Tortoise, Belle & Sebastian, Notwist, Brigitte Bardot, de swinging sixties, bliepjes,... en iedereen die zich met veel enthousiasme in de lente wil smijten.