Jay Farrar of Jeff Tweedy? Voor de meesten zal de keuze snel gemaakt zijn. De twee maakten tot een tiental jaar geleden het mooie weer bij Uncle Tupelo, maar meningsverschillen deden de groep schielijk overlijden. Uit de as ontstonden twee nieuwe beloftes: Wilco van Jeff Tweedy en Son Volt van Jay Farrar. De eerste bereikte ondertussen een cultstatus, de tweede timmert op een meer bescheiden manier aan de weg. Nogmaals een bewijs dat 1 + 1 meer dan 2 kan zijn.
Dat Tweedy en Farrar er andere muzikale inzichten op nahouden, valt duidelijk op te maken uit de sound van de twee bands. Het is misschien iets te simpel voorgesteld, maar je zou kunnen zeggen dat Wilco graag buiten de lijnen kleurt en Son Volt liever een afgelijnd verhaal vertelt. Wilco maakt experimentele rock en valt moeilijk in een vakje te stoppen, Son Volt maakt meer traditionele countryrock, al is daar de laatste jaren toch ook wat verandering in gekomen. De laatste platen – en dat is zeker op Okemah and the melody of riot het geval – zijn een stuk gespierder te noemen. Die nieuwe weg sloeg Farrar in met een hele reeks nieuwe muzikanten. Farrar is overigens de enige overblijver van de herauten van de groep.
Het was zeven jaar wachten op de opvolger van Wide swing tremelo . Het deed de fans en de critici denken dat Son Volt dood en begraven was. Met Okemah komt de groep echter verrassend uit de hoek. De release ging vrijwel geruisloos voorbij, maar dit zou wel eens de meest onderschatte plaat van het jaar kunnen worden.
Okemah is een onooglijkje stadje in Oklahoma waar de Amerikaanse godfather van het protestlied Woody Guthrie het levenslicht zag. Farrar is sterk beïnvloed door Guthries boodschap en tracht de traditie voort te zetten. “The words of Woodie Guthrie ringing in my head ”, hoor je al meteen in de opener Bandages and scars .
En wie de teksten uitpluist komt al snel tot dezelfde conclusie. Okemah draagt immers een duidelijke politieke boodschap uit. Kort samengevat: voor het volk, tegen zijn leiders. Deze laatsten zijn immers verantwoordelijk voor een geschiedenis vol oorlogen. “When morning brings news of wasted life/when video brings footage of children dying/no moral face to the endless war”, klinkt het in het dreigende, hoekige Endless war. Maar, net als Guthrie gelooft Farrar in de helende werking van muziek, zoals moet blijken uit 6 string belief en Gramophone. “Three generations can't be wrong/roll around and roll around with their favorite songs/vynil disc with power to hypnotize/visions of blues and jump and jive”.
Positief is dat de boodschap niet door je strot wordt geduwd. Wie het enkel op de muziek begrepen heeft, komt niet van een kale reis terug. Integendeel. Okemah biedt je americana en alt.country van de bovenste plank. Farrar en de zijnen creëerden een hartverwarmende sound, met nummers met minutieus uitgesponnen melodieën, voortgestuwd door een ontketende steel en slide guitar. De neuzelende stem van Farrar zorgt voor bijkomende poëtische spankracht. Luister naar het uitmuntende Atmosphere – de titel zegt alles – en je bent verkocht. Dit is een vleugje tristesse gekoppeld aan veel grandeur. De prachtige klankschakeringen zijn ook te horen in het oosters getinte Medication en het heupwiegende Gramophone . En zoals eerder al gezegd schiet Son Volt af en toe ook flink uit de sloffen (onder meer Afterglow 61 en Jet pilot). Met het ijle edoch sfeervolle World waits for you doet Son Volt het licht uit.
Okemah and the melody of riot is zeker geen meesterwerk, maar na enkele luisterbeurten ga je de plaat net zo koesteren als dat fleece dekentje waar je 's avonds bij het tv kijken al spinnend onderkruipt. En met de winter voor de deur en de stijgende energieprijzen is dat een welgekomen gedachte.