We schrijven 1991. Ondergetekende is helemaal wild van Bandwagonesque, een tijdloze gitaarplaat van het Schotse viertal Teenage Fanclub. Samen met The Posies de waardige erfgenamen van Big Star en Alex Chilton. Hun grootste fanbasis hebben ze toen gelegd, want ondanks uitstekende opvolgers en ondanks de ronkende kritieken hebben ze nooit veel meer gehaald dan een vroege programmering op het hoofdpodium van Pukkelpop, toen daar nog voornamelijk op gitaren werd gespeeld. Want let's face it, met het hedendaagse eclecticisme zouden ze datzelfde hoofdpodium nooit meer halen. Als ik me nog goed herinner was de respons van het publiek toen ook maar flauwtjes. Enkel de Ayatollah en ik klapten beleefd na elk nummer (ja, dat waren wij toen).
En dat is eigenlijk wel een beetje spijtig, want Teenage Fanclub verdient beter. Er zijn wellicht tal van argumenten aan te halen waarom ze niet beter verdienen: niks vernieuwend, altijd een beetje van hetzelfde,... Ik heb me aan dezelfde kritieken bezondigd. Maar naarmate je ouder (en hopelijk ook wijzer) wordt ga je meer en meer naar de songs zelf luisteren en dat heeft toch altijd wel snor gezeten bij deze heren. Dan kan je immers adjectieven gaan gebruiken als klasse, tijdloos en aandoenlijk. Eigenlijk is het zelfs bijzonder straf om wars van alle trends nog steeds oldfashioned gitaarpop te maken en nog steeds relevant te zijn, want ja, zo'n slordige 15 jaar later misstaat deze plaat zeker niet in uw rek/kast/...
Op Man-made serveren de Fannies immers weer een rits fijne melodietjes waar menigen een clitje zou kunnen aan zuigen. Vooral de wat meer folky gerichte nummers zoals Cells en Only with you vielen me meteen op, en zouden niet misstaan op een plaat van pak-m-beet Kings of Convenience. De algemene teneur van de plaat is wat rustiger waardoor de echte rockers zoals Born under a good sign en Slow Fade er misschien wat te braaf uitkomen. Maar dat mogen ze live dan wel eens rechtzetten, ook al kan er op het podium wel één en ander foutlopen bij Norman Blake en C°.
In ieder geval, Man-made is een plaat die ik deze zomer vaak zal opzetten wanneer de avond valt over mijn terras en de rest van het halfrond. Mijn vrouw zal in ieder geval niet naar binnen moeten stormen om de herrie af te zetten, er zal misschien zelfs enige vorm van goedkeuring gemompeld worden. En met een goeie single malt erbij kan ik dan wat met weemoed terugdenken aan de tijd toen ik uren spendeerde op zoek naar de nieuwste sensatie en misschien wat te weinig tijd aan de sensatie zelf. Maar spijt heb ik niet, want die zoektocht heeft me immers groepen bijgebracht als Teenage Fanclub.