Ook al hebben ze het er zelf een beetje moeilijk mee, ik heb Tomán altijd beschreven als de Belgische Mogwai. Toegegeven, er zijn verschillen, maar vooral toch heel veel gelijkenissen: het uitgesponnen, instrumentale, repetitieve, crescendo en melancholische gitaarwerk om er maar één te noemen. In mijn geval was het in ieder geval een serieus compliment.
Zelf zien ze Perhaps we should have smoked the salmon first eigenlijk pas als hun eerste echte plaat, zo hoorde ik hen vertellen op Brussel Vlaams. Ze waren ook echt heel blij met het resultaat en aangezien ik al dik tevreden was met Catching a grizzly bear lesson one, keek ik dan ook reikhalzend uit naar de eerste luisterbeurt.
Ondertussen ben ik al een paar luisterbeurten verder en ik moet zeggen dat ik toch wat op mijn honger blijf zitten. Laat ik de vinger dus maar meteen op de wonde leggen. Voornaamste mankementje is mijns inziens het ontbreken van een computerwhizz in de groep. Zo'n type Styrofoam, of Martin Gretschmann van The Notwist. Iemand die de gaten dichtplamuurt met wonderlijke digitale klanken. Op hun debuut was de eer weggelegd voor Jurgen De Blonde (Portables) maar deze keer hebben ze zichzelf achter de synths/laptop gezet. Helaas is de kloof met hun gitaardige kwaliteiten soms te groot wat de zwakte nog wat meer in de verf zet.
Opener Losgehen is een sfeervolle opener die me dankzij de trompet (van Dirk Miers) doet denken aan de brug uit The Comforting of a transparent life van Giardini di Mirò (waarbij ze toen hulp kregen van onze eerdergenoemde Styrofoam) . Helaas halen ze de track halverwege onderuit met een lelijke synthklank en daarmee verpesten ze voor mij jammer genoeg de tot dan toe zorgvuldig opgebouwde sfeer. Het korte June is echter wel een voltreffer over de hele lijn. Echo's van het geweldige Polvo vleien zich even neer op het post-rockbedje. Kijk heren, zo moet het. Even tonen wat je kan, en dan ook snel weer aborteren. Dat prikkelt nu eens waanzinnig mijn fantasie, zie!
They Storm In (no knock) begint bezwerend en blijft bijna integraal boeien. Ondanks de goed foute harmonica op het einde verliest men daar toch even de pedalen. By then it was summer heeft een aantal uitstekende melodieën die nog beter uit de verf waren gekomen mits betere electronica. Theme for crusaders had mijn favoriete track op de plaat kunnen zijn, ware het niet dat...enfin, ik val in herhaling. De twee laatste tracks, Zalmo Zalar en I can't remember whether I said thank you, klinken organischer, warmer en krikken het niveau van de plaat toch wel wat op..
De grootste kritiek na hun vorige plaat was dat ze geen eigen gezicht hadden en te veel als hun grote voorbeelden (Mogwai, Explosions in the sky, The American Analog Set, De Portables) klonken. Ik vond dat helemaal niet zo erg. Per slot van rekening is het postrockland ondertussen al zo dichtbevolkt dat het nog moeilijk wordt om er met een originele façade tussenuit te springen. De zoektocht naar een "eigen geluid" hoefde dus niet zozeer voor mij. Nee, geef me dan maar gewoon goeie gitaarspinsels zoals I thought you were my pal. Niks wereldschokkends, gewoon doen waar je verdraaid goed in bent. Tomàn heeft immers potentie en kwaliteiten zat. Zet volgende keer een John McEntire achter de knoppen en we gaan nog wat beleven.