Ik beken. In de hoogdagen van de grunge liet ik mijn haar groeien. Alsof dat nog niet erg genoeg was trok ik ook op avontuur in "Metalland". Alice in Chains waren de aanstichters en het eindigde zo ergens bij Dream Theater als ik me nog goed herinner. Ik moest uiteindelijk vaststellen dat het genre niet echt aan mij besteed was en mijn metalcd's komen amper nog vanonder het stof vandaan. Uitgezonderd twee groepen: Kyuss en Tool.
Tool oversteeg de grenzen van de metal en viel op door zijn intelligentie, unieke sound en beklemmende sfeer. Ze waren ook niet vies van wat "progressieviteit". Sinds hun verpletterende debuut uit 1993, Undertow, releasten ze nog 2 andere uitstekende platen. Nu is er dus 10,000 days en het dient gezegd: het is noch een stap vooruit noch een terugkeer naar eerder werk. En vis noch vlees is zelden goed (nvdr: ik ben geen vegetariër).
Het album begint nochtans stevig met Vicarious, of zoals ze op StuBru zouden zeggen: "Tool is terug en bruter dan ooit!" (Euhm, hallo, excuseer? Soit.). De 7 minuten durende pletwals bevat alle klassieke Tool-elementen: de kenmerkende gitaarsounds, de angstschreeuw van Maynard, de donderende ritmesectie, de hooks, de breaks en een lekkere riff! Helaas gaan ze daarna veel te veel de langdradige prog-rock (alhoewel, bestaan dergelijke epossen al niet sinds jaar en dag in de heavy metal?) kant op en zo is het 17 minuten durende tweeluik Wings for Marie/10.000 days (een ode aan Maynard's overleden moeder) van het goede teveel en slaagt Tool erin om mijn aandacht kwijt te spelen. Iets waar je hen op vorige platen veel minder op kon betrappen!
Jambi gaat al vrij snel de verkeerde kant uit en de gitaarsolo maakt mij weer duidelijk waarom ik niet zo van het metalgenre hou. Wings for Marie is slaapverwekkend (waar zijn de drums?!) en in 10.000 days klinkt er, godbetert, zelfs sitar en tabla (ik had er niet mogen achter vragen!?). The Plot klinkt als een doordeweekse Tool en Lost Keys is een veel te lange intro op Rosetta Stoned (please guys, de groepsnaam van Sharon Stoned zo'n 10 jaar geleden was nog even grappig, maar de baard van die grap is nu toch wel dringend aan een scheerbeurt toe). Heb ik trouwens al gezegd dat Rosetta véél te lang aan die joint zit te roken?
Intension heeft een paar goede ideeën die wel voor vuurwerk hadden kunnen zorgen (de voorzichtig knetterende electronica) maar helaas is er weinig tension overgebleven, alle intenties ten spijt. Right in two haalt de tabla's nog eens boven en doet er een dikke 5 minuten over om los te barsten in iets wat we nog al gehoord hebben. Viginti Tres betekent 23. En daarmee hebben we dan ook het interessantste over de song verteld.
Het valt me zwaar om te moeten zeggen, maar deze plaat is toch wel een teleurstelling. Ze hebben deze keer de verkeerde horizonten opgezocht en in tegenstelling tot wat de spots op de radio beweren, klinken ze makker en tammer dan ooit. Waar Tool je vroeger nog echt in z'n eigen universum wist te zuigen, tja,...zuigt deze plaat tout court. Deze sla ik over, jongens en meisjes. Ik ga nog eens Undertow door de boxen laten knallen.