Het lijkt misschien ver gezocht, maar Will Oldham lijdt aan een gelijkaardige vorm van hervormingsdrang die ook onze premier teistert. Telkens weer komen ze met iets aandragen dat het label “nieuw” opgeplakt krijgt, maar in werkelijkheid is het dat nooit echt, of toch maar half. Oldham kwam de voorbije jaren steeds weer in een andere verpakking naar buiten – Palace Brothers, Palace, Will Oldham, nu Bonnie Prince Billy – maar maakte eigenlijk steeds weer diezelfde verstilde, breekbare treurwilgenmuziek die de barometer van onze gemoedstoestand op bewolkt met kans op lichte regen zette. Vorig jaar werkte hij met Matt Sweeney nog samen in Superwolf en nu is die rol weggelegd voor Tortoise, het muzikale kameleongezelschap van John McEntire.
Het schijnt allemaal gestoeld te zijn op een uit de hand gelopen grap, maar uiteindelijk doken de twee partijen toch in de studio om samen een plaat vol covers op te nemen. Ze kozen 10 nummers uit uit alle muzikale windrichtingen, van de samba-bossa nova van Milton Nascimento tot de new wave-punk van Devo. Wie compleet herwerkte versies verwacht zoals Mark Kozelek van de Red House Painters dat feilloos kan, is hier echter aan het verkeerde adres. Tortoise en Oldham lieten de ruwbouw van de nummers ongemoeid en beperkten zich tot het optrekken van een nieuwe façade.
Dat levert toch soms mooie en verrassende momenten op, zoals Thunder road van Bruce Springsteen, dat aftrapt met een kitscherige synthesizer en spacy geluidselementen, maar zich ontpopt tot een voldragen, sfeervol nummer. Of Love is love van Lungfish, dat een heerlijke industriële popsong is geworden. Maar daar blijft het qua hoogtepunten wel bij. Daniel van Elton John werd ondergedompeld in een bad van samples en breakbeats, maar klinkt al bij al toch vrij voorspelbaar, It's expected I'm gone van Minutemen is zeer rommelig en wordt verminkt met cirkelzaaggeluiden en de twee laatste nummers – Cavalry cross van Richard Thompson en On my own van Quix*o*tic - komen te ongeïnspireerd over.
Al bij al blijven we dus met een onverzadigd gevoel achter. Misschien koesterden we te hoge verwachtingen van de samenwerking tussen deze toch wel indiegrootheden. Zowel Tortoise als Will Oldham drukken wel hun stempel op de songs – de eigen sound van de postrockers is duidelijk te horen en Some say (I got devil) van Melanie had zo een nummer van Bonnie Prince Billy kunnen zijn - maar dat levert te weinig vuurwerk op. The brave and the bold is een leuk coverplaatje, maar ook niet meer dan dat.