In elk huwelijk gaat het al eens wat minder. Zeker na 20 jaar dreigt de sleur toe te slaan en is passie passé. Het is echter moeilijk om de vele goede momenten van de voorbije jaren te vergeten. En uiteindelijk houden diep respect en een innige vriendschap de relatie staande. Neen, we zijn geen lid geworden van de Bond Zonder Naam. Wat hier boven staat geeft alleen perfect het gevoel weer dat opborrelt bij enkele luisterbeurten van In between evolution , de tiende en nieuwste plaat van The Tragically Hip.
The Hip zijn ondertussen al meer dan 20 jaar samen. En het kwintet uit Kingston, Ontario dat twee decennia geleden zijn eerste stappen zette, heeft nog altijd zijn oorspronkelijke bezetting behouden. In Canada zijn deze jongens wereldberoemd. In Jesusland daarentegen hebben ze nooit voet aan wal gekregen. Maar misschien is het eerder een geruststelling dat de smaak van de gemiddelde Amerikaan verschilt met die van de Canadezen. En met die van ons.
Want toegegeven, na Up to here, Road Apples en Fully Completely van eind de jaren '80, begin jaren '90 zweerden we hen eeuwige trouw. De rauwe bluesrock en succulente houthakkerriffs deden ons in combinatie met de stream of consciousness-teksten van Gordon Downie telkens weer overstag gaan. En live waren of zijn The Hip weergaloos. Zet het vijftal op een podium en je krijgt pure magie. Wie hen ooit New Orleans is sinking (uit Up to here ) heeft horen spelen, begrijpt waarover ik het heb.
Day for night leverde ook nog sprankelende momenten op, maar sinds Trouble at the hen house produceerde The Hip geen sublieme platen meer, ook al verdienen de opvolgers stuk voor stuk een kwaliteitslabel. De neerwaartse trend zet zich met In between evolution in elk geval door. Alle ingrediënten voor het traditionele Tragically Hip-recept zijn aanwezig, maar de oven werkt niet meer optimaal. Of er zit te weinig smaak in het gerecht. Slokt het solo-project van Gordon Downie teveel creatieve energie op? Het zou wel eens kunnen.
In elk geval beklijven de nummers op het nieuwste Hip-album niet. En er staan iets teveel middelmatige songs op om echt van een goede plaat te kunnen spreken. Heaven is a better place today – over een Amerikaanse hockeyspeler die vorig jaar verongelukte – is alvast een valse start. Summer's killing us bekt en rockt al heel wat beter en Gus: the polar bear from Central Park is het beste nummer op de plaat. Dit had ook op Fully Completely kunnen staan. Ook de catchy single Vaccination scar nestelt zich knus in je oren. Maar daarna is het wachten op een hoogtepunt tot track 9 ( Mean streak ), een episch nummer met tegendraadse ritmes en een hoog Neil Young-gehalte. Zo horen we ze graag. Op The heart of the melt , een rechttoe-rechtaan rocknummer, blijkt duidelijk dat Adam Kasper – die eerder al groepen zoals Pearl Jam, Foo Fighters en Queens of the Stone Age producete – de plaat onder handen nam. Hij gaf The Hip terug de rauwere klank die ook op Phantom power terug te vinden is. Helaas hebben de andere songs te weinig punch om ons knock-out te slaan.
Hip zijn onze favoriete Canadezen niet meer. Maar misschien zijn we iets te kritisch omdat we altijd met die eerste drie schitterende platen vergelijken en kunnen personen die de groep nu pas ontdekken zich perfect verzoenen met In between evolution . We moeten ook toegeven dat de plaat na een rist luisterbeurten steeds beter wordt. Maar – om het in Tolkientaal te zeggen – het kind zal nooit groter dan een halfling worden.