Valentijn is nooit echt mijn ding geweest, te commercieel, te opgedrongen. Toen ik echter zo rond die periode reclame zag voor dit boek (en bijhorende CD) had ik zoiets van: "bestellen maar". Het duurde echter een tijdje vooraleer het boek de oceaan over geraakte (bedankt Bollebooks) en van de winkel tot bij mij (bedankt Franky). Dus zo werd het toch weer niet echt een Valentijnsgeschenk en was mijn geweten gesust. En vrouwlief tevreden met de onverwachte attentie.
Het boek begint met het volgende korte gedicht van Joshua Beckman.
Don't be mad
I'm in bed thinking
of you at work
99 gedichten later heb je gegeeuwd, hardop gelachen (van miserie), gehuild (van het lachen) en een beetje doelloos voor je uit zitten staren, denkend dat de liefde toch een mooi ding is. Het gros van de dichters is me totaal onbekend (ik ben al blij dat ik vlot 10 Belgische dichters kan opnoemen), maar gelukkig klonken de namen op de CD me al een stuk bekender in de oren.
Het idee om muziek en poëzie te mixen is zeker niet nieuw. Beide kunstvormen vertonen trouwens veel verwantschap. De ene schildert met verf, de andere met woorden en nog anderen met klanken. Sommigen kunnen het zelfs allemaal. Wat ons raakt is al even divers, maar ik ben er zeker van dat iedereen wel zijn gading zal vinden in dit "labour of love".
De samenstellers zijn er namelijk in geslaagd een aardig allegaartje van te maken. Op muzikaal vlak zit het al helemaal snor met 20 liefdesliedjes van even zoveel Amerikaanse indiehelden. Wat dacht u van CocoRosie (met kinderspeelgoed als instrumentarium), Doug Martsch (hey, there's nothing wrong with love, is there?), Jason Molina (bluesy), Chuck Prophet (pastoraal), New Radiant Storm Kings (lekkere brok emo), Nina Nastasia (folky) en Silver Jews (zelf een poeet onder de songschrijvers)? Voeg daarbij nog wat uitstekende bijdrages van minder bekende namen zoals Jenny Toomey (quirky) & Franklin Bruno (jazzy), The Figments (denk Death Cab) en Spouse (die hun beste Wilco bovenhalen).
Over Wilco gesproken, eindigen doen we met een gedicht van Jeff Tweedy uit het boek.
I have pondered
the long unpublished poems
of someone's only son
that dead laugh
spun over stone
where french-kissed teenaged girls blush
and flash teasing tooth-pouts
lasting moments less
than real hope stirring
symphonic shouts
again slack
in service of dread,
mocked continents drfiting
stems already shooting
across time's seamlessness
I have enjoyed these hours more
with you not by my side