De reünietrend die vorig jaar werd ingezet gaat ook dit jaar onverstoorbaar z'n gangetje. Naast groepen is het virus nu ook overgegaan op events. Zo werd Live Aid nog eens dunnetjes overgedaan, en nu is het de beurt aan een vervolg op de eerste Warchild-plaat van 10 jaar geleden. Niet toevallig beleeft ook nu de Britpop weer hoogdagen.
Aan het concept is niks gewijzigd: hier is een studio, u krijgt 1 dag de tijd om uw ding te doen. Maar kan deze plaat ooit het origineel overtreffen? Verkoopsmatig was de voorganger een groot succes en het bracht veel geld in het laatje voor het goede doel. De kracht was dat het ook voor één keer gepaard ging met een uitstekende collectie songs. De plaat stond dan ook na 1 week al op nr. 1 in de charts. Die eer is momenteel echter weggelegd voor de fun en de hits van Franz Ferdinand, misschien wel de grote afwezige op deze nieuwe plaat. Voor de rest is zowel de oude als de nieuwe garde goed vertegenwoordigd met Radiohead, Coldplay, Manic Street Preachers, Gorillaz, Bloc Party, The Magic Numbers,...
Het is echter de generatie jonge wolven die het meeste uit de kan weet te halen. Toegegeven, de bijdragen van een Radiohead en een Coldplay zijn goed, maar klinken een beetje te routineus. Nee, dan klinkt Bloc Party een stuk frisser van de lever op The Present (ik moest even terugdenken aan de klaterende gitaren van vroege Big Country). De bijdrage van Maxïmo Park bevestigt nog maar eens de grote klasse die de heren in zich hebben en Wasteland klinkt beter dan de nieuwe songs die ze op Pukkelpop brachten. Hard-Fi ten slotte brengt een verrassend ingetogen Help Me Please en nestelt zich daarmee in de top drie van deze plaat.
The Kaiser Chiefs maakten een leuke cover van I heard it through the grapvine en Mercury Prize-winnaar Anthony (van the Johnsons) en Boy George doen het opnieuw samen op de tonen van Happy XMAS (war is over). Al dient gezegd dat een cover toch wel het minst uitdagende is wat je op een plaat/concept als dit kan doen.
In totaal telt de verzamelaar 22 nummers en dat is misschien wat veel om van de kwaliteit van het origineel te evenaren. Vooral omdat er best ook wel wat mindere nummers opstaan. Zo bevestigt Keane z'n status als zootje wankers door Elton John's Goodbye Yellow Brick Road te coveren en ook de Manics vallen wat door de mand met een flauwe bijdrage.
Uiteindelijk kan je dus stellen dat deze Warchild part II je biedt wat je van een verzamelaar kan verwachten. Je koopt die voor de nieuwe songs van je favorieten (Bloc Party, Maxïmo Park, Belle & Sebastian,...), je ontdekt wat leuke nieuwe dingen (Razorlight), sommige dingen zijn beter dan verwacht (Gorillaz) en sommige dingen zijn zo slecht als gevreesd (Keane). Maar in de tweede plaats doe je het toch ook een beetje voor het goede doel, dus aan u de keuze om uw goed hart nog eens te tonen.