Ik dacht er weer eens als de kippen bij te zijn om een band te ontdekken toen ik All your things are gone van Victory at Sea downloadde. Maar in deze tijden moet je heel zorgvuldig omgaan met pluimvee en ander gevogelte, dus ik moest tot mijn scha en schande constateren dat Victory at Sea uit Boston reeds 5 albums op z'n actief had. Albums die ik na het horen van deze plaat ook zeker eens moet gaan beluisteren.
De band van Mona Elliot (zang/gitaar), Mel Lederman (piano/bas) en Dave Norton (drums) werd in 1996 in Boston opgericht en vertoont naast de geografische verwantschap ook veel muzikale gelijkenissen met het fantastische en ter ziele gegane Come. Allereerst is er de stem van Mona Elliot, een soort ligt-versie van Thalia Zedek, en dan is er de muziek die bijwijlen vervaarlijk dichtbij die van het intense Come euhm...komt. De "losse" drumstijl (denk aan Dave Narizco bij fellow Bostonians Throwing Muses), de math-rock affiniteiten (denk June of 44, Shipping News, Codeïne) maar vooral de piano zorgen alsnog voor een eigen gezicht en bijwijlen een sound om u tegen te zeggen.
De plaat begint rustig met No Reason to Stay waarin de stem en de Telecaster van Elliot de hoofdrol spelen. Gaandeweg komt de rest van het trio zich even mee opwarmen en je voelt meteen een zekere dynamiek en dreiging ontstaan die culmineert in de daaropvolgende nummers. Cecile is een amper 2 minuten durende piano-rocksong waarin de drums mooi hun steentje bijdragen en Elliot voor het eerst het keelgat echt opentrekt. Bored Otherwise kan rekenen op een ijzersterk couplet: "I never saw anything before you/I never saw anything but you".
En dan komen de twee absolute prijsbeesten op deze plaat er aan. The Letter is een open brief aan een overleden vriend: "The understatement of the year award goes to you for saying: hey, I'll see you later/You walked me home just like you always did when we were little kids, a perfect end to old friends saying: hey i'll see you later/It's not your birthday, it's your funeral, what a shame/but the gang's all here and we're toasting yor name." De song krijgt het orgelpunt die het verdient en vertelt op een kleine 4 minuten meer dan een hele Funeral van Arcade Fire. Turn it around, het beste nummer op de plaat, moet het hebben van de originele intro en outro, ritmewisselingen en de schitterende gitaarpartijen. Four leaf clover doet het wat rustiger aan en is bijna even gelukkig als de titel zou doen vermoeden. To you and me schreeuwt om een cover door Mark Kozelek en The Party is een ballade die Elliot Smith ook wel had kunnen maken.
Undesireable en afsluiter All your things are gone zijn de zwakste nummers op de plaat en klinken te gewoontjes om op te vallen tussen de rest. Maar al bij al zit hier een gelukkig man omdat hij eindelijk een groep heeft gevonden om een deel van het grote gat dat Come achterliet mee op te vullen. Een man die fan is geworden van dit groepje en hun sound. Ik raad u aan mijn voorbeeld te volgen.