Ik ga niet beweren dat de laatste CDs die de Walkabouts hebben uitgebracht slecht waren, maar ik moet toch toegeven dat ik in de voorbije 10 jaar meestal hun werk uit eerste helft van de jaren 90 heb opgelegd. Ik miste in hun recentere werk de inventieve en compromisloze rocksongs die mij destijds zowel op CD als live zo bevielen. En nu na al die jaren, is er is er opeens Acetylene, waarop er plots wel weer plaats is voor degelijke, ongecompliceerde rock.
Dat de Walkabouts de klok muzikaal teruggedraaid hebben, was in de herfst van vorig jaar ook live duidelijk te horen tijdens hun Europese tournee. (Op het concert dat ondergetekende mocht bijwonen kwam, op één song na, de hele playlist uit Scavenger (1991), New West Motel (1993), Setting the woods on Fire (1994), en natuurlijk Acetylene (2005). Bovendien symboliseert de terugkeer van bassist Michael Wells, die er voor het eerst sinds 1996 weer bij is, eveneens de terugkeer naar de sound van vroeger.
Acetylene ademt, zoals de meeste Walkabouts CDs, een heel eigen aura uit. Het album klinkt ruwer, directer en ook een tikje ernstiger dan de voorgaande albums. Het werd bovendien onder live-omstandigheden opgenomen en heeft zowaar een politieke boodschap. Chris en Carla hebben in interviews meermaals te kennen gegeven dat Acetylene een aanklacht is tegen president Bush en zijn politiek. De koers die Amerika na 9/11 is ingeslagen bevalt de Walkabouts niet en voert onherroepelijk naar de afgrond. “The future in a slow retreat, the future is a muscle you don’t have”, zingen ze in Devil in the detail, en zowat alle songs verwijzen direct of indirect naar oorlog, dood, vernieling en andere hopeloze toestanden.
De CD opent sterk met Fuck your Fear, een vrij traag nummer met een zwaar, dreigend ritme, dat meteen al duidelijk maakt dat het geen vrolijk album zal worden (niet dat we dat van de Walkabouts verwacht hadden natuurlijk). Zoals gewoonlijk wisselen Carla Torgerson en Chris Eckman elkaar af als lead-singer, wat voor een mooi evenwicht zorgt. Chris Eckman kan zich eens goed uitleven op twee uitstekende snellere nummers, Coming up for air en Kalashnikov, terwijl Carla schittert op Devil in the detail en Northsea train.
Acetylene is echter geen meesterwerk, want het hoge niveau wordt niet over heel de lijn volgehouden. Vooral op de tweede helft van de CD staan enkele middelmatige nummers. Een ander kritiekpunt is dat de Walkabouts zichzelf misschien iets tè serieus nemen in hun kruisvaart tegen Bush en C°, maar ik wil niet te veel klagen. De CD klinkt goed, de Walkabouts hebben zichzelf herontdekt en dat kunnen we alleen maar toejuichen. Verder zo!