Na het succes van bands zoals Franz Ferdinand, Editors of Bloc Party zit de postpunk opnieuw in de lift. Geen wonder dat je meteen een hele resem volgelingen in hun slipstream terugvindt. Bij het beluisteren van With love and squalor zou je We are scientists ook in die categorie onderbrengen. Maar wie even de moeite doet om de geschiedenis van dit New Yorks trio onder de loep te nemen, komt al gauw tot de vaststelling dat ze begin 2000 al het levenslicht zagen. In die periode timmerde ook Interpol in The Big Apple nog aan de weg. De groep bezondigt zich dus niet aan platte en makkelijke kopieerzucht. Wel waar is wellicht dat We are scientists net nu een platencontract kreeg aangeboden omwille van de bijval van het genre.
Maar laten we vooral geen discussie starten over de kip en het ei. Vast staat wel dat dit drietal zeker de hierboven genoemde bands niet naar de kroon steekt. Daarvoor hebben ze net niet genoeg te bieden. Laten we ze catalogeren onder bands zoals Weezer, The Presidents of the USA en andere, die enkele toffe platen in elkaar knutselden, maar niet meteen de muziekgeschiedenis zullen ingaan. Onderhoudend , catchy en grappig, maar niet wereldschokkend. Zo zou je het kunnen samenvatten.
Deze Scientists weten wel perfect welke elementen ze moeten samengooien om een smakelijk en pittig brouwsel te verkrijgen. Ze grossieren in aanstekelijke, energieke en poppy songs die je na 3 minuten zit mee te neuriën. Op zich heeft opener Nobody move, nobody get hurt weinig om het lijf, maar je zit het refrein zonder het te weten al gauw mee te brullen. “My body is your body/ I won't tell anybody/ If you wanna use my body, go for it”, klinkt het, een samenvatting van wat mijn schoonvader omschrijft als “man en wijf zijn één lijf” wanneer hij alweer eens in de portemonnee van zijn vrouw zit te graaien. Soit, we wijken af. Het puikje zijn Inaction en It's a hit , twee wervelende poprocknummers die zelfs Karel Dillen uit zijn lethargie zouden doen ontwaken. De gitaren doen de ola, ondersteund door bass en drums en pittige zanglijnen. En wij bouwen graag mee een feestje.
De plaat bevat nog een rist andere geniet- en dansbare songs, maar die neigen soms net iets teveel naar illustere geestesgenoten, zoals het zwierige Callbacks, dat zo op het repertoire van Franz Ferdinand had kunnen staan. Of Lousy reputation, dat dan weer een perfecte Bloc Party-song zou kunnen zijn. Maar wellicht doen we deze jongens met onze constante verwijzingen naar andere groepen wel wat te kort. Wie tuk is op gebalde, ritmisch-swingende en catchy adrenalinerock is bij We are scientists gewoon aan het juiste adres. Ook live trekt het trio zich goed uit de slag, zoals onlang nog bleek op het Domino-festival. Hopelijk zakken ze deze zomer nog eens af naar een of ander festival. Dan bouwen we vast en zeker opnieuw een feestje. U komt toch ook?