Aangezien ik het in mijn recentste recensie al over een lichtjes Japanse boeg gooide, dacht ik er nog maar een schepje bovenop te doen en eindelijk eens deze plaat te bespreken die al een tijdje op m'n to do-lijstje stond.
Toegegeven, het kransje avantgarde, freejazz besprekingen op deze site is vrij gering (om niet te zeggen onbestaande) en onze "target audience" ligt toch ergens anders. Dus is het misschien handig om een beetje biografisch te werk te gaan en allereerst de leden van dit selecte trio kort te duiden.
Bill Laswell heeft wellicht de meeste kans om een aantal belletjes te doen rinkelen. Deze duivel-doet-al leende zijn bassnaren al aan artiesten zoals David Byrne of Mick Jagger en hij was ook de man die achter de knoppen zat toen jazzlegende Herbie Hancock zijn baanbrekende Future Shock (met de hit Rockit) op de wereld losliet.
Gitarist Yoshihide maakte in de jaren '90 faam met de avant-noiserock outfit Ground Zero en zijn recenter solowerk zit ofwel eerder in de electronische sfeer, of in zijn vorig jaar opgericht New Jazz Orchestra waarmee hij andermans werk herinterpreteert. Yoshida Tatsuya, ten slotte, staat bekend als één van Japans bekendste en meest gerenomeerde underground-drummers en schitterde in The Ruins.
Bas, gitaar, drums. Snapt u de link met onze site een beetje? Wat heb je immers nog meer nodig om te rocken? En dat doen de kerels op het 5 nummers tellende Episome dan ook. Ook niet verwonderlijk gezien hun gezamelijke achtergrond en liefde voor de noiserock. Maar het blijft natuurlijk wel avantgarde en freejazz. Verwacht dus geen puntige 1-2-3-4 rechtoe, rechtaan statements.
Nee, de heren nemen er hun tijd voor en Substantiality, het kortste nummer, klokt af op een 7 minuten. Maar laat dat de pret niet drukken. In tegenstelling tot Tool op 10,000 days weten deze heren het wel spannend en boeiend te houden (en daar hebben ze overigens maar 3 instrumenten voor nodig). In opener Fudge mag Yoshihide de show stelen en in Layout mag Laswell zijn techniek etaleren terwijl de andere 2 flink te keer gaan op hun instrumenten. In Substantiality is de hoofdrol dan weer weggelegd voor Tatsuya die zijn collega's ofwel een hels tempo oplegt, dan wel een lekkere groove neerlegt. Afsluiter Hedge is de meest atmosferische track die gaandeweg toch lekker losbarst.
Wie dus eens een stapje verder wil gaan dan Tool, Helmet, Sonic Youth, Sigur Ros, June of 44 of Kyuss - om er maar enkele te noemen - kan misschien deze plaat eens proberen. Wie bij jazz direct moet denken aan Jamie Cullum of Norah Jones: welcome to the real world. Welcome to the fun!