De dokters sneden in maart dit jaar wel een hersengezwel weg, maar de muzikale muze in Neil Youngs hersenpan bleef alive and kicking. Slechts een half jaar later ligt er al een nieuwe plaat in de winkelrekken. Op Prairie wind spelen weemoed, nostalgie en liefde een hoofdrol. Je zou voor minder wanneer je 60 wordt, je vader de geest geeft en jezelf bijna naar de eeuwige jachtvelden wordt verbannen.
Ondanks het schijnbare annus horribilis weerklinkt op deze plaat geen bitterheid of de stem van een ouwe zak die over zijn schouder terugkijkt en vaststelt dat het vroeger allemaal beter was. Young is wel kritisch en legt in sommige gevallen de vinger op de wonde de Canadees heeft geen al te hoge pet op van de politici die de VS besturen en ziet met lede ogen aan hoe het milieu verloedert maar zet deze gevoelens om in tijdloze parels voor de (ondertussen verworden tot hangbuik)zwijnen.
Dat sommigen beweren dat Prairie wind het sluitstuk zou zijn van een trilogie samen met Harvest en Harvest Moon valt te begrijpen, maar lijkt me niet helemaal correct. De twee albums uit 1972 en 1992 zijn hoofdzakelijk op een akoestische countryleest geschoeid, met Prairie wind is dat een stuk minder het geval, ook al is de plaat opgenomen in het countrymekka Nashville. De muzikale basis is een pak breder, met piano, strijkers, blazerssecties à la This note's for you of meer up-tempo nummers die ook op de voorganger Greendale zijn te horen.
Muzikaal vernieuwend is het allemaal niet, maar dat kun je moeilijk nog eisen van iemand die talloze stijlen beheerst, zichzelf al verschillende keren heruitvond en al enkele decennia aan de top meedraait. Young wordt volgende maand 60, maar heeft nog niet de intentie om er snel het bijltje bij neer te leggen. It's a long road/behind me/it's a long road/ahead/if you follow every dream/you might get lost, klinkt het in de sfeervolle opener The painter.
Prairie wind is vooral een collectie van tedere, melancholische songs over liefde, dankbaarheid (voor zijn ouders in Falling off the face of the earth) herinneringen (in de country-blues van Far from home), de fascinatie voor de natuur en tijdloosheid (in het dromerige, nostalgische It's a dream). In het mooie Old guitar bezingt Young samen met countrycoryfee Emmylou Harris de liefde voor muziek. Muziek brengt ten allen tijde hoop en troost en Youngs gitaar - waar countrylegende Hank Williams vroeger op speelde is de boodschapper. He was the king is een swingende ode aan die andere grootheid uit de muziekgeschiedenis Elvis. Het rustige gospelnummer When god made me sluit de plaat af.
Neen, Prairie wind past zeker niet in het rijtje van legendarische Neil Young-albums. Het is wel een sfeervolle, ambachtelijke plaat geworden van iemand die werd geconfronteerd met zijn sterfelijkheid en altijd weer terugkeert naar zijn oude muzikale liefde, de country-rock. En dat is altijd a sort of homecoming.