De Yeah Yeah Yeahs brachten enkele maanden geleden al hun tweede plaat uit, Show your bones. Het is ongetwijfeld één van de leukere platen van dit jaar en toch schreven wij er nog altijd niks over. Nu ze op Pukkelpop stonden en ik steeds weer moet denken aan frontvrouw Karen O. bij het horen van de naam Mariusz 0., één van de verdachten van de MP3-moord op Joe Van Holsbeeck die een wedstrijd van de Rode Duivels mocht bijwonen (wat wel degelijk een straf is en geen beloning, daarover bestaan de grootste misverstanden), kroop ik dan toch in mijn pen. En uiteraard is het altijd leuk om nog eens naam te hebben staan in de rubriek Y.
Soit, wie na hun debuutplaat uit 2003 had gedacht dat dit New Yorkse trio een eendagsvlieg zou zijn ik beken, ik hoorde ook bij die categorie komt na het beluisteren van de opvolger wel bedrogen uit. Fever to tell bulkte wel van opwindende, aansteklelijke poppunknummers die je een adrenaline-kick-in-the-ass geven, maar de rechtlijnige, repetitieve, strakke structuur van de songs deed vermoeden dat twee of drie platen van hetzelfde voor een stevige overdosis zouden zorgen. Niet dus.
Show your bones verwijst de titel naar de vraag aan Karen O. om naakt te poseren in Playboy? - laat een veelzijdiger, volwassener geluid horen zonder al te veel te morrelen aan de punky punch van de groep. Eigenlijk getuigen enkel het lekker bekkende Phenomena en het fletse, wat rommelige Mysteries nog van de rechttoe-rechtaan-methode die op Fever to tell zo nadrukkelijk aanwezig was. De andere nummers klinken ietwat gelaagder, maar slepen als gevolg ook meer ballast mee. Samplers, keyboards en andere parafernalia doen hier hun intrede, getuige het deuntje uit de opener Gold lion dat Jan Leyers in zijn programma Zomer 2006 smokkelde. Nog nummers die een kleurrijker palet verraden zijn het lang uitgesponnen, bezwerende Fancy of het esoterisch-epische Dudley. Er duiken op dit album ook twee zonniger, akoestische countrynummers op: Honeybear en Turn into, twee songs die zich galopperend een weg banen door je gehoororgaan. Misschien zit de verhuis van Karen O. en co van The Big Apple naar Los Angeles hier voor iets tussen.
Opvallend is de gelijkenis die in sommige songs opduikt met de vroege Throwing Muses, stadsgenoten overigens. Luister bijvoorbeeld naar Way out of Warrior , dat verwant is met het sublieme Pearl uit het al even sublieme muze-album Red heaven. Karen O. deelt met Kristin Hersh overigens ook een overslaande falsetstem.
Verrassend is de sound van de Yeah Yeah Yeahs dus niet. Ze klinken op hun tweede plaat ook een stuk minder vuil, brutaal en viriel. Maar dat wordt voor een flink stuk gecompenseerd door een meer uitgebalanceerde, complexere aanpak. Benieuwd hoe hun derde plaat gaat klinken.