Speels, gevarieerd, melancholisch, veelkleurig, ritmisch, stemmig, melodieus, lieflijk, klankrijk, dromerig, … Eigenlijk zou ik nu kunnen stoppen met de recensie van Zita Swoons nieuwste plaat A song about a girls , maar omdat uw wellicht iets meer wilt te weten komen over het werk geef ik graag iets meer uitleg.
Laten we meteen met de deur in huis vallen. A song about a girls is veruit het beste album dat Stef Kamil Carlens tot nu toe maakte. De disco- en andere arty farty-elementen die nog terug te vinden waren op Life = a sexy sanctuary en I paint pictures on a wedding dress, excelleren op dit album door hun afwezigheid. Carlens flirt soms nog met het kitscherige, dreigt nog steeds teveel stijlitems te hanteren, maar telkens wanneer je denkt dat hij over de schreef zal gaan, neemt hij gas terug.
Meer nog dan op de vorige platen trekt Zita Swoon alle stijlregisters open, tovert de groep verschillende moods tevoorschijn. Avant-garde, bossa nova, folk, chanson, country,… Stef Kamil Carlens smeedt alles om tot één geheel en creëert een uniek en vooral een feeëriek universum waarin het gezellig toeven is. En met de talloze instrumenten en geluidsbeats is de klankpracht oorverdovend. Platen uitbrengen in eigen beheer houdt je scherp, zegt Carlens, en gelijk heeft ie!
Net zoals op alle andere platen van Carlens is ook Josie weer van de partij, de vrouw die steevast in twee songs de hoofdrol vertolkt. Zo ook in Me and Josie on a Saturday night, de voorzichtige opener. Het stemmige en ritmische Intrigue is het eerste Franstalige nummer op het album. Carlens gebruikt de taal van Voltaire in nog drie andere songs. De andere tongval doet echter geen afbreuk aan de flair en naturel van de nummers. Au contraire. Ook de teksten getuigen van een zeker sérieux: ‘'Pas que ça m'intéresse/mais on évolue à une vitesse/qui ne me semble plus saine/je ne sens plus mon destin'' luidt het in Individu animal. In De quoi a besoin d'amour? zet Carlens samen met guest star Axelle Red een duet neer à la Gainsbourg-Birkin. De crème de la crème is echter Sad water, dat verstilde pracht, weergaloze tristesse en onversneden melancholie uitademt. Dit is pure klasse.
Maar ook de Engelstalige nummers zijn outstanding. Hey you, watshadoing? dartelt vrolijk rond in je oor, de single Thinking about you all the time wordt met de luisterbeurt beter en het uiterst harmonieuze Josiesomething (daar is ze weer) vormt een ander hoogtepunt. Ook de geest van Waits duikt af en toe op, in het dromerige Clair obscure en de afsluiter Remember to withhold.
Zita Swoon bewijst nog maar eens Belgiës meest creatieve en fijnbesnaarde band te zijn. A song about a girls is de ideale luisterplaat en een verademing tussen de eenzijdige producten van de talloze gitaarbands die ons oor teisteren.